Η συγκλονιστική διαδρομή του Σήφη Μπουζάκη από τα δύσκολα χρόνια της υπαίθρου έως την ακαδημαϊκή καταξίωση και τη διαρκή προσφορά στο δημόσιο Πανεπιστήμιο
Η αγρότισσα μάνα μου με έφερε στον κόσμο σε μια πήλινη λεκάνη, με τη βοήθεια μαμής, στην καρδιά του Εμφυλίου Πολέμου, σε ένα κακοτράχαλο χωριουδάκι τριών σπιτιών και τριών οικογενειών. Ήμασταν 17 «ατζούμπαλα κοπέλια» που, για να μάθουν «του Θεού τα πράματα», περπατούσαν μισή ώρα ξυπόλητα για να φτάσουν στο μονοθέσιο σχολείο του διπλανού χωριού με τους 70 μαθητές και τον έναν ήρωα δάσκαλο. Ο γονιός, τότε, παρέδιδε το παιδί του στον δάσκαλο με την εντολή: «Δάσκαλε, το κρέας δικό σου, τα κόκαλα δικά μου». Ευτυχώς, ο κύριός μας δεν εφάρμοζε την Καζαντζακική προτροπή, γιατί ήταν ο «δάσκαλος της αγάπης» και είχε ανθρωπιστικό στόχο την «παιδεία της ψυχής».
Ο ακτήμονας αγρότης πατέρας μου, ο Μπουζαντώνης, με «έπεψε» στο Γυμνάσιο, πειθαρχώντας στις συνεχείς προτροπές του δασκάλου μου. Και έτσι δικαιώθηκε ο δάσκαλός μου, στον οποίο χρωστώ το «ευ ζην», όπως στον «μπαμπάκο μου» το «ζην». Τελείωσα το Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνης και συνέχισα στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου. Χάρη στη δωρεάν παιδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, ο φτωχός πατέρας μου μπόρεσε να με κάνει «σκιάς δάσκαλο».
Στη συνέχεια, βρέθηκα στο ιστορικό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης με τη βοήθεια του αείμνηστου αδερφού μου. Ήταν μεγάλη τύχη να βρεθώ από ένα χωριουδάκι του Μυλοποτάμου στη μαγευτική Χαϊδελβέργη, με ισχυρή ελληνική φοιτητική κοινότητα. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου εργαζόμενος, όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες φοιτητές, και δίδαξα εκεί για μια τριετία.
Όμως, δεν είχα δίλημμα όταν η «μαμά πατρίδα» με κάλεσε πίσω. Διορίστηκα ως δάσκαλος στον Πόρο και επέστρεψα μετά από δεκαετή παραμονή στη Δυτική Γερμανία.
Το 1986 μετακόμισα στην Πάτρα, εκλεγμένος Επίκουρος Καθηγητής στο νεοσύστατο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης. Η ακαδημαϊκή μου πορεία στο Πανεπιστήμιο Πατρών ξεκινούσε κάτω από δύσκολες συνθήκες, χωρίς υποδομές, αλλά με όραμα.
Το τμήμα αναπτύχθηκε γρήγορα, αποκτώντας παιδαγωγική ταυτότητα, εργαστήρια και διεθνή παρουσία. Η πανεπιστημιοποίηση της εκπαίδευσης αποτέλεσε μεγάλη κατάκτηση, παρά τις αντιδράσεις.
Κατά τη διάρκεια της πορείας μου συνέβαλα στην:
– οριστική στέγαση του τμήματος
– δημιουργία μεταπτυχιακών προγραμμάτων
– ίδρυση του Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης
– οργάνωση διεθνών συνεδρίων
– ίδρυση του Μουσείου Εκπαίδευσης
– δημιουργία της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης
Μετά τη συνταξιοδότησή μου παραμένω ενεργός, όμως αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι οι φοιτητές μου. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ενός δασκάλου είναι να ζει στη μνήμη των μαθητών του.
Κλείνοντας, προτρέπω τους νέους εκπαιδευτικούς να θυμούνται:
«Των μπροστινών πατήματα, των πισινών γεφύρια» και
«Διπλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικέψεις».
Τέλος, να αγαπάτε και να υπηρετείτε το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Να το ανεβάσετε ακόμη ψηλότερα.
* Ο Σήφης Μπουζάκης είναι Ομότιμος Καθηγητής στο Τμήμα Επιστήμων της Εκπαίδευσης και Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Πατρών
