Ο εκλογικός στόχος του ΠΑΣΟΚ να είναι πρώτο κόμμα στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές είναι – και κατά τη γνώμη μου – μείζον πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. Είναι η συνθήκη, για να αλλάξει η σημερινή πολιτική της Ν.Δ. των ανισοτήτων και της ακρίβειας, των υποκλοπών και της διαφθοράς, της διαπλοκής και της χειραγώγησης της δικαιοσύνης κλπ κλπ.
Η διακήρυξή μας περί μη συνεργασίας με τη Ν.Δ. συσπειρώνει τον κόσμο μας και πέραν αυτού, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις. Επειδή όμως έχουμε το ιστορικό προηγούμενο – σε άλλες συνθήκες – και το οποίο στοίχισε υπαρξιακά στο κόμμα μας και επειδή κάποια στελέχη / γυρολόγοι κινούνται κυρίως προς τη Ν.Δ., δημιουργείται ένα σκηνικό σκιάς περί το τι γενέσθαι εκείνες τις ημέρες των εκλογών.
Αν δεν πρόκειται να συνεργαστούμε με τη Ν.Δ. δύο λύσεις υπάρχουν,
α) να έχουμε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία και
β) να συνεργαστούμε με κόμματα της αριστεράς.
Και επειδή – με τα σημερινά δεδομένα – δεν φαίνεται να κατακτάμε την αυτοδυναμία, η συνεργασία μας με την αριστερά είναι δεδομένη, εκτός και αν πούμε ότι μένουμε εκτός κυβερνητικού σχήματος όντας δεύτερο κόμμα. Αλλά κάτι τέτοιο είναι εκτός λογικής.
Αν οι συλλογισμοί μου είναι σωστοί, δεν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημα στο να είμαστε ξεκάθαροι ως προς ίσως την πιο πιθανή προοπτική. Θα αφήσουμε άραγε τους αριθμούς των εκλογών να αποφασίσουν; Ή θα παιχθεί το ίδιο θέμα με το 2012 με το επιχείρημα της “εθνικής ευθύνης” – κάτι που ήδη λέγεται από κάποια στελέχη μας, και εννοούν φυσικά συζήτηση με τη ΝΔ – που στοίχισε στο κόμμα μας σχεδόν υπαρξιακά;
Δεν είναι πιο σαφές στην κοινωνία στο να δίνουμε απάντηση στη διακυβέρνηση της χώρας; Δεν συσπειρώνονται καλύτερα κοινωνικές δυνάμεις σε αυτή την περίπτωση; Δεν αποκτάται μια ευρεία δυναμική, που αλλάζει το σημερινό δημοσκοπικό στάτους; Θα περιμένουμε παλιούς ή νέους σωτήρες / δημαγωγούς, για να φτιάξουν και νέα κόμματα και να συσπειρώσουν και να περιχαρακώσουν άλλο ένα κοινωνικό μέρος στον ήδη κατακερματισμένο κομματικό ιστό της χώρας;
Αν πηγαίνουμε προς τις εκλογές με τους σημερινούς ρυθμούς, πρόκειται να γίνει ισχυρό πρώτο κόμμα αυτοδυναμίας το ΠΑΣΟΚ; Αν όχι – πού είναι και η λογική εκτίμηση -, τότε δεν χρειάζεται από την ηγεσία μας ΤΩΡΑ να πάρει μια πρωτοβουλία, που θα ανατρέπει τα σημερινά δεδομένα και που θα αποδυναμώνει τις όποιες νέες κινήσεις από εξοφλημένους ή από ουρανοκατέβατους πολιτικούς;
Ο πρόεδρος ανέφερε περί συνεργασίας σε επιμέρους θέματα – π.χ. για τη Συνταγματική αναθεώρηση – με τα κόμματα της αριστεράς, και είναι πολύ θετικό. Αλλά μήπως απαιτείται ευρύτερος διάλογος; Σε αυτή την περίπτωση δεν απαντάμε στο κρίσιμο ζήτημα της διακυβέρνησης;
Υπάρχει και άλλη μέγιστη ανάγκη. Στις εκλογές – με τα όποια δεδομένα – η πρόταση εντολής για σχηματισμό κυβέρνησης έχει τρεις ημέρες ζωή. Μπορεί τότε να αποσαφηνίζονται οι όποιες συγκλίσεις και συνεργασίες ή να γίνονται ευρείες συλλογικές κομματικές συνεδριάσεις ή μήπως θα κυριαρχήσει το παρασκήνιο, που συνήθως εστιάζει στο μοίρασμα των Υπουργείων;
Προφανώς οι εκλογές θα καθορίσουν το δέον γενέσθαι. Αλλά με δεδομένο ότι δεν υπάρχει κανένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα από κανένα κόμμα, θα είναι πολιτική ανοησία να περιμένουμε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα δώσει από μόνο του την απάντηση για το ποια κυβέρνηση θα σχηματιστεί. Αντίθετα, αν δεν έχουμε σαφή και καθαρή πρόταση για την ημέρα των εκλογών, αν δεν έχει γίνει ισχυρή απόφασή μας από το Συνέδριό μας, τότε θα δημιουργηθεί εσωστρέφεια – και όχι μόνο – για το τι θα κάνουμε.
Οι εκλογές αυτές δεν πρέπει να αφεθούν στην τύχη τους. Ως κόμμα ευθύνης οφείλουμε στο λαό καθαρή πρόταση με προοπτική, χωρίς τη συντηρητική παράταξη. Αυτό το σχήμα από μόνο του δίνει απαντήσεις για τη χώρα μας. Αποκτά δυναμική στην κοινωνία και αλλάζει τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα.
Σε αυτή την περίπτωση, θα έχει βάλει το ΠΑΣΟΚ τη βασική ατζέντα της προεκλογικής περιόδου. Εδώ θα γίνονται οι μεγάλες συζητήσεις. Ως κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχουμε θεσμικό, πολιτικό και ιστορικό ρόλο στην αλλαγή διακυβέρνησης με προοδευτικό πρόσημο. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα και φλυαρίες…
* Ο Νίκος Τσούλιας, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ)
Πατήστε εδώ και δείτε τα 459 προηγούμενα άρθρα του Νίκου Τσούλια
