Η ταύτιση του Διεθνούς Δικαίου με το Δίκαιο του Ισχυρού και η αυταπάτη των σύγχρονων κοινωνιών
Μας έχει πιάσει όλους μας ο πόνος, για το Διεθνές Δίκαιο, σχετικά με τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή και όχι μόνο. Αλλά δεν λέμε, τι επιτέλους είναι αυτό το Διεθνές Δίκαιο. Και υποκρινόμαστε. Όλοι μας.
Υποκρίνονται αυτοί που έκαναν την συνεχιζόμενη επίθεση στο Ιράν, ότι τους νοιάζουν οι πυρηνικές ενασχολήσεις του. Ενώ η πασιφανής αλήθεια είναι, ότι την μεν ηγεσία των ΗΠΑ την ενδιαφέρουν τα πετρέλαια, τα κέρδη από την σχετική διεθνή κρίση και το να πλήξουν την οικονομική ισχύ της Κίνας. Την δε ηγεσία του Ισραήλ, ότι θέλει ανατροπή του ιρανικού αυταρχικού καθεστώτος, για να πάψει να απειλείται το Τέλ Αβίβ και να μην ενισχύονται οι παραστρατιωτικές οργανώσεις που το πολεμούν.
Υποκρίνονται οι θεοκράτες της ιρανικής ηγεσίας, ότι υπεραμύνονται της ασφάλειας του λαού της πολεμικής αυτής χώρας, του οποίου τις αντιαυταρχικές κινητοποιήσεις καταστέλλουν με την βία. Χτυπούν τυφλά παντού, διαχέοντας βία απέναντι στην βία. Και ενδιαφέρονται, για την διατήρηση της εξουσίας τους και της οικονομικής ισχύος τους, από τα πετρελαιοειδή κ.λ.π., που παράγονται εκεί και εξάγονται κυρίως στην Κίνα καθώς και για τον έλεγχο της μεταφοράς τους, μέσω του θαλάσσιου στενού του Ορμούζ.
Υποκρίνονται, τάχα υπέρ του Διεθνούς Δικαίου, όλοι οι άλλοι ισχυροί: Η Ρωσία, που καθόλου δεν το υπολόγισε, όταν εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Κίνα, που θέλει την Ταϊβάν και τα πετρελαιοειδή του Ιράν. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν έβγαλε άχνα, για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Και λέει απλώς άκοπα λόγια, για την επί δεκαετίες τουρκική κατοχή στην Κύπρο.
Υποκρινόμαστε όλοι μας οι “διεθνοδικαιωματιστές“, που ξεχωρίζουμε το Διεθνές Δίκαιο από το Δίκαιο του Ισχυρού ενώ και τα δύο είναι ένα πράγμα. Εξηγούμαστε:
Ποιος έφτιαξε τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; Οι νικητές του πολέμου εκείνου, για να επιβάλουν “δημοκρατικά” την ένοπλη και οικονομική ισχύ τους. Αυτοδιορίστηκαν μάλιστα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., για να ελέγχουν, με το “δικαίωμα βέτο“, τις αποφάσεις του διεθνούς οργανισμού, στον οποίο μαζεύτηκαν όλα τα κράτη του πλανήτη, υπό την ομπρέλα των ισχυρών.
Ας αφήσουμε λοιπόν όλοι τις βροντώδεις υποκρισίες. Το Διεθνές Δίκαιο ταυτίζεται με το Δίκαιο των Ισχυρών. Δύο σε ένα. Προορισμένο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους. Με πολέμους και βία, όπου αυτό τους χρειάζεται. Και με “δημοκρατικές” διαδικασίες και διπλωματία, όπου αυτό τους βολεύει.
Και τι θα κάνουμε, εν όψει αυτής της “κολόνιας, που κρατάει χρόνια”; Οι πολίτες, στις χώρες μας, θα συνεχίσουμε τον άνισο αγώνα, για ενδυνάμωση της Δημοκρατίας, που αντιμάχεται την βία, από όπου και αν προέρχεται. Και τα κράτη θα υπερασπίζονται το Διεθνές Δίκαιο, με συνειδητοποίηση, ότι αυτό ταυτίζεται με το Δίκαιο των Ισχυρών. Μέχρι να πάψουν να είναι τέτοιοι. Θα πάψουν, όταν αυτό το επιβάλει μεγαλύτερη ισχύς. Και τέτοια είναι η ισχύς των λαών, των κοινωνιών, των ενωμένων πολιτών. Μόνο αυτούς φοβούνται οι ισχυροί.
Όλα τα άλλα είναι αυταπάτες και φληναφήματα, για να έχουμε να λέμε, να γεμίζουμε βιβλία με αμπελοφιλοσοφίες και να τα διαβάζουμε αραχτοί, στις μικροανέσεις, που μας αφήνουν να έχουμε, για να μην ξεσηκωνόμαστε.
Ο μέγιστος τρόπος, για να κατορθωθούν αυτά, είναι το σύγχρονο καλό και κακό μας. Οι καλπάζουσες εξελίξεις της τεχνολογίας. Που βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής. Αλλά και προσφέρουν δυνατότητα μεγαλύτερης ισχύος, από το Δίκαιο των Ισχυρών. Μέχρι τότε, αυτοί θα κατισχύουν. Είτε με το δημοκρατικό καλό, όπως επιχειρήθηκε στην ενωμένη και ισχνή πλέον Ευρώπη. Είτε με το κακό της βίαιης επιβολής, όπως επιχειρείται τώρα στην Μέση Ανατολή.
