Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν μπορούν να μας αφήσουν ανεπηρέαστους απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά η χώρα μας. Γινόμαστε μάρτυρες μιας σταδιακής διάβρωσης των θεσμών, αλλά και μιας κοινωνίας που μοιάζει να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο, προσπαθώντας απλώς να επιβιώσει μέσα σε ένα διαρκώς επιδεινούμενο περιβάλλον.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι η εστίαση της κυβέρνησης φαίνεται να έχει απομακρυνθεί από τα ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν τόσο την κοινωνία όσο και τη λειτουργία της Δημοκρατίας.
Αφετηρία αυτής της διαπίστωσης αποτελεί η εξέλιξη της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών. Η εικόνα που διαμορφώνεται θα μπορούσε να παραπέμπει σε μια «μαύρη κωμωδία», αν δεν επρόκειτο για μια βαθιά προσβλητική πραγματικότητα. Πρόκειται, δυστυχώς, για μια «μαύρη ύβρη» προς τη μνήμη των θυμάτων και τις οικογένειές τους, που εξακολουθούν να αναζητούν δικαίωση.
Ο τρόπος διεξαγωγής της διαδικασίας, αλλά και περιστατικά που αγγίζουν τα όρια του χλευασμού, ακόμη και από θεσμικούς παράγοντες, αναδεικνύουν το βάθος της κρίσης που διαπερνά τους θεσμούς. Παράλληλα, αποτυπώνεται η ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος —και κυρίως της κυβέρνησης— να διασφαλίσει μια αξιοπρεπή και ουσιαστική διαδικασία, αντάξια της σοβαρότητας της υπόθεσης.
Η εικόνα των οικογενειών των θυμάτων να βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τους υπεύθυνους της τραγωδίας, σε συνθήκες που δεν πληρούν ούτε τα στοιχειώδη, εντείνει το αίσθημα αδικίας και οδηγεί σε εύλογη και δικαιολογημένη οργή. Το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ζωντανό και επιτακτικό.
Την ίδια στιγμή, ένα εξίσου κρίσιμο ζήτημα είναι η κατάσταση της κοινωνίας και η καθημερινή μάχη για επιβίωση. Η χώρα καταγράφει χαμηλές επιδόσεις στο επίπεδο διαβίωσης, ενώ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δοκιμάζονται από την ακρίβεια και τη συνεχή υποβάθμιση της αγοραστικής τους δύναμης.
Τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα, όπως οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό ή τα διάφορα επιδόματα τύπου «pass», αποδεικνύονται ανεπαρκή. Η επίδρασή τους εξανεμίζεται γρήγορα υπό το βάρος του πληθωρισμού, χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική ανακούφιση. Αντίθετα, συχνά δημιουργούν την ψευδαίσθηση παρέμβασης, χωρίς να αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος.
Η κοινωνία εκφράζει έντονα την αγωνία και την αγανάκτησή της, ενώ η απουσία μιας συνεκτικής και αποτελεσματικής πολιτικής στρατηγικής παραμένει εμφανής.
Απαιτούνται άμεσες και ουσιαστικές παρεμβάσεις. Οι θεσμοί οφείλουν να λειτουργούν με πλήρη ανεξαρτησία, χωρίς παρεμβάσεις, ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου. Σε κοινωνικό επίπεδο, είναι αναγκαία η λήψη μέτρων που θα στοχεύουν στην αντιμετώπιση της ακρίβειας, όπως η μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, η πάταξη των καρτέλ και η μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά.
Η έλλειψη πολιτικής βούλησης δεν οδηγεί μόνο σε κοινωνική κρίση, αλλά υπονομεύει και τους ίδιους τους θεσμούς. Η ανάληψη πρωτοβουλιών δεν αποτελεί απλώς επιλογή, αλλά αναγκαιότητα. Διαφορετικά, ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε μια ακόμη πιο δύσκολη και ζοφερή πραγματικότητα γίνεται ολοένα και πιο ορατός.
* O Γιώργος Ντούρος είναι υποψήφιος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πειραιώς είναι οικονομολόγος – διεθνολόγος και εργάζεται ως τραπεζικό στέλεχος και σύμβουλος επενδύσεων. Είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών διπλωμάτων από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και απόφοιτος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και τώρα είναι Περιφερειακός Σύμβουλος με τον Γιάννη Σγουρό στον Βόρειο Τομέα Αθηνών.
