Σε τι εποχή βαρβαρότητας ζούμε; Με ποιο δικαίωμα ο Τραμπ και οι ΗΠΑ προέβησαν σε απαγωγή ενός αρχηγού ανεξάρτητου κράτους; Πώς μπορεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ να διαμορφώνει συνθήκες μιας σκληρής μορφής αποικιοκρατίας και ιμπεριαλισμού; Είχαμε ποτέ μια τέτοια φρικιαστική ενέργεια σε βάρος ενός έθνους – κράτους, μετά από εκείνη του ηρωικού Αλιέντε πριν από μισό και πλέον αιώνα;
Κι όμως η ισχύς των όπλων δεν πρόκειται να περάσει. Οι ΗΠΑ έχασαν την όποια αίγλη είχαν σε όλο τον κόσμο. Κανένας δεν μπορεί ποτέ να αποδεχτεί αυτή την κάου – μπόικη ενέργεια. Οι ΗΠΑ πρέπει να καταδικαστούν και να στηλιτευτούν από όλα τα κράτη, από όλους τους λαούς.
Ο Τραμπ ομολογεί την κυνικότητά του. Τα πετρέλαια είναι ο στόχος του. Για ποια δημοκρατία μιλάει; Δημοκρατία πάνω απ’ όλα σημαίνει ελευθερία στους λαούς και στον κάθε πολίτη να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν.
Κι όμως, με τις ενέργειες αυτές ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ομολογεί την αρχή του τέλους της αμερικάνικης κυριαρχίας. Είναι η απαρχή της παρακμής των ΗΠΑ. Ομολογήθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο στην υπόθεση των δασμών, που τι άλλο αποκαλύπτουν παρά μόνο την καταβύθιση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας των. Οι πανανθρώπινες αξίες και ιδέες έχουν μεγαλύτερη δυναμική από τις στρατιωτικές επελάσεις μιας πολεμικής, τεχνολογικής μηχανής.
Τώρα δοκιμάζονται πολλοί θεσμοί σε αυτό το πρωτόγνωρα ιστορικό κατάμαυρο γεγονός: οι διεθνείς οργανισμοί, ο ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας, το Συμβούλιο της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ένωση, κάθε δημοκρατικό κράτος. Πλήττονται τα ύψιστα αγαθά της ειρήνης και της ελευθερίας. Βιάζεται κατάφωρα κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Η ΕΕ μπορεί να χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ για έναν τόσο βασικό λόγο, που αναιρεί τον πυρήνα του σύγχρονου πολιτισμού της; Μπορεί να συνειδητοποιήσει τι ρόλο της έχει επιφυλάξει ο Τραμπ στο μείζον Ουκρανικό πρόβλημα;
Και ο κ. Μητσοτάκης; (Όλοι θυμόμαστε στο πως πήγαινε πίσω από τον Τραμπ μήπως του ρίξει έστω ένα βλέμμα – εις μάτην όμως). Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του; Είχε ποτέ η Ελλάδα εκφράσει θέση, που αναιρούσε το διεθνές δίκαιο, την ελευθερία και την ανεξαρτησία ενός λαού; Είναι τόσο υποτελής, που ποδοπατά την αξιοπρέπεια της χώρας μας; Ποιος τον κάλεσε να πάρει το μέρος του Τραμπ στην ωμή, ιμπεριαλιστική επέμβασή του στη Βενεζουέλα; Η ενέργειά του αποτελεί μια μαύρη σκιά στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Για ποιο δίκαιο της Κύπρου μπορεί να μιλάει ο κ. Μητσοτάκης;
Καταδικάζοντας τον Τραμπ δεν μπορεί παρά να καταδικάζουμε και όποιον παίρνει το μέρος του προέδρου των ΗΠΑ. Ο κ. Μητσοτάκης είναι υπόλογος απέναντι στον λαό μας, στην ιστορία μας, στα διαχρονικά δίκαια της Ελλάδας. Ναι, η καθολική καταδίκη της ενέργειας του πρωθυπουργού μπορεί να αμβλύνει σε κάποιο βαθμό την απαράδεκτη ενέργειά του.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης είναι σαφής και απόλυτος. «Με ποιο δικαίωμα και με ποια στόχευση μπορεί ένας Πρωθυπουργός να μεταβάλλει τη θεμελιώδη βάση της εθνικής εξωτερικής πολιτικής; Πώς μπορεί η χώρα μας να στηρίζει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων, όταν η Κυβέρνησή της αποδέχεται ρητώς την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας και του δικαίου του ισχυρού;
Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να είναι ευκαιριακός. Εξωτερική πολιτική αρχών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν νοείται.
Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση είναι, απλώς, ανεπίγνωστη και εθνικά επικίνδυνη».
Τώρα δεν είναι πλέον μείζονα ζητήματα του Διεθνούς Δικαίου και της Δικαιοσύνης μόνο το Κυπριακό πρόβλημα και το Ουκρανικό πρόβλημα. Είναι και της Βενεζουέλας. Μπορούμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο λαό της. Μπορούμε να αναδείξουμε ένα Κίνημα Ειρήνης, Ελευθερίας και Δικαιοσύνης. Την ιστορία δεν μπορεί να τη γράφουν η βαρβαρότητα και η ισχύς των όπλων αλλά οι πανανθρώπινες ουμανιστικές αξίες και η θέληση των λαών για ελεύθερη συνύπαρξη και αμοιβαία συνεργασία.
* Ο Νίκος Τσούλιας, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ)
Πατήστε εδώ και δείτε τα 449 προηγούμενα άρθρα του Νίκου Τσούλια
