του Μλτου Κρκου, υποψφιου ευρωβουλευτ με το Ποτμι

22 2014

http://s.protagon.gr/resources/2014-05/ykyrk4-thumb-large.jpgΦτνουμε στο τλος της προεκλογικς περιδου. Απ τις εκλογς αυτς θα προκψουν οι βουλευτς που θα εκπροσωπσουν την ελληνικ κοινωνα στην πιο μεγλη μχη της Ευρπης. Στα επμενα 5 χρνια η Ευρωπακ νωση θα δρομολογσει την ενοποηση, τη διλυσ της. Και για πρτη φορ ο συσχετισμς φιλοευρωπακν-ευρωσκεπτικιστικν δυνμεων χει χαρακτηριστικ επιβωσης της ευρωπακς ιδας. Γι αυτ μετρ κθε ψφος, γιατ χει ευρωπακ χαρακτηριστικ. 

Στο τλος λοιπν αυτς της εκστρατεας, η βασικ μου επιλογ εναι φιλοευρωπακ χωρς "ναι μεν, αλλ...": «Για μια δυνατ Ελλδα σε μια δκαιη Ευρπη». Και αντστροφα: «Για μια δκαιη Ελλδα σε μια δυνατ Ευρπη».

Η δετερη επιλογ μου εναι Το Ποτμι. Η πιο συχν ερτηση που δχτηκα στη διρκεια της προεκλογικς εκστρατεας ταν «γιατ τρα, γιατ με Το Ποτμι». Απαντοσα ως Μλτος, χι ως συνεχιστς του Λεωνδα. Τρα, γιατ βεβαιθηκα για την αδυναμα των κομμτων να μας οδηγσουν σε ναν δρμο παραγωγς και δημιουργας. Με Το Ποτμι γιατ μου εμπνει εμπιστοσνη, βρσκω σε αυτ δυο αρχς που χω: σνθεση (ρεαλισμς και κοινωνικ ευαισθησα με τολμηρς προγραμματικς συνεργασες) και σγκρουση (με το παρλογο, τον λακισμ και το πελατειακ σστημα). 

Παλιο μου σντροφοι και φλοι θεταν κι να δετερο, πιο προσωπικ ερτημα. Αν θα συμφωνοσε ο Λεωνδας με τη σημεριν πορεα της αριστερς αν απογοητευταν, πως εγ. Ειλικριν δεν ξρω, και τις υποθσεις μου δεν τις εκφρζω για λγους πολιτικς ευγνειας. Ξρω μως πς ζησε, σο ζησε.

Ξρω τι, εν πολεμθηκε λυσσαλα απ λακιστς και κτρινες φυλλδες, συνχισε αταλντευτα να υπηρετε τη σνθεση και τη λογικ. Στις επ δεκαετες κατηγορες του ΚΚΕ (προδτης, αριστερς των σαλονιν, πρχτορας) απντησε με τη δημιουργα του Συνασπισμο και τη συμφιλωση με «τους συντρφους της αντπερα χθης» (ΚΚΕ). Και αργτερα, ταν χρειστηκε, συνεργστηκε και με «τον αντπαλο», τον ταξικ (Ν.Δ.), τον πολιτισμικ (το ΠΑΣΟΚ της Αυριανς).

Φυσικ αυτς οι συνεργασες δεν γιναν απ καλοσνη αλλ απ λογικ. Αριστερ, πατριωτικ λογικ. Που λει τι ο ρλος των ηγετν εναι να εννουν, ο ρλος των κομμτων εναι να συνεργζονται, να εξαντλον τα περιθρια συναινσεων. Διτι η δημοκρατα δεν ευδοκιμε σε διχασμνες και φανατισμνες κοινωνες. Οτε υπρχει προδος, ταν χεις μαζ σου να 20% της κοινωνας και το 80% απναντι, αδιφορο. Αυτ η λογικ ββαια προποθτει και αντστοιχη συμπεριφορ, τι τα κμματα δεν εναι μνο αντπαλοι που μχονται για την εξουσα και τη διεθυνση της κοινωνας, αλλ και σμμαχοι που εξαντλον τα περιθρια συνεργασας για την προδ της.

Δεν ξρω πσοι, αριστερο δεξιο, πολιτικο αισθνονται σμερα ασφαλες να περπατσουν αυτν τον δρμο, της τολμηρς σνθεσης, κντρα στο λακισμ. Εγ πντως, γι αυτν το δρμο μπκα στο Ποτμι. 

Θυμμαι επσης τον Λεωνδα να αποκαλε την Ελλδα, με καημ, χρα των χαμνων ευκαιριν. 

«Χρνια ολκληρα περιφερα το μνυμα του ΚΚΕεσωτ. και της ΕΑΡ που συναντοσε -πρπει να το πω- και εσωκομματικς αντιδρσεις: να μθουμε να παργουμε περισστερα, καλτερα, πιο ανταγωνιστικ, πιο κατλληλα για τις καταναλωτικς απαιτσεις. Να βλουμε την Ελλδα να δουλψει!... Δεν χω καμι αμφιβολα πως πρκειται για χρυσφι -γη και νθρωποι- που η δεξιοτεχνα της πολιτεας κατφερε να μετατρψει σε κρβουνο» (Ανατρεπτικ, 1995).

Μαυτς τις αγωνες μπκα στο Ποτμι. Γιατ το Ποτμι εναι το σμβολο, η ζωνταν απδειξη της Ελλδας που, κντρα στον καιρ, παρμεινε χρυσφι, επειδ αντιστθηκε στην ευκολα της σσονος προσπθειας και της μιζριας. Επειδ δολεψε ομαδικ.

Αυτ το παρδειγμα δνουμε. Αυτν τον δρμο δεχνουμε και στη ζω και στην πολιτικ.

Κατανο ββαια τι πολλο σμερα, αριστερο και δεξιο πολιτικο και πολτες, δεν αναγνωρζουν την αξα της λογικς οτε τη χρησιμτητα της συνεννησης και των συνεργασιν. Θεωρ μως τι αυτ προκπτει απ αδυναμα και φβο. Απ αδυναμα να καταβλουν το τμημα του ρεαλισμο, απ φβο μπως και τσαλακωθε η ιδεολογικ τους αγντητα (αριστερ δεξι ακραα) στις συνεργασες. Απ αδυναμα τελικ διαμρφωσης συμμαχιν που θα επιλουν αντ να πολλαπλασιζουν προβλματα. σως γιατ και η διαινιση των προβλημτων και του φανατισμο να εναι χρσιμη. Για τους διους.

Σε λους αυτος αφιερνω τρεις φρσεις που συνθιζε να μνημονεει ο Λεωνδας, απ τον επικδειο του Παναγιτη Κανελλπουλου στην κηδεα του Μτσου Παρτσαλδη. 

«ταν μια στιγμ –λει ο Κανελλπουλος πνω στο φρετρο του αντιπλου του- που εσ κι εγ μποροσαμε να αλλξουμε τη ρο των πραγμτων και να γλυτσουμε την Ελλδα απ τον αδελφοκτνο εμφλιο. Ττε, τα Χριστογεννα του ‘44, ταν ο Τσρτσιλ μς εχε καλσει λους σε σσκεψη. Ττε κι εσ κι εγ δειχτκαμε αδιλλακτοι κι αφσαμε να χαθε η ευκαιρα της συνεννησης. Φανκαμε κι οι δυο καττεροι της ιστορικς στιγμς...».