;

του Ανδρα Ζαμποκα Καθηγητς Κλασικς Φιλολογας, απ το protagon.gr

Τετρτη 19 Φεβρουαρου 2014

Πς αντχεις να εσαι διευθυντς; Εχαμε στο στρατ ναν δκιμο, τον Γιννη. ταν μικρς, 19 ετν. Ο πατρας του, πιστεοντας τι θα του εξασφαλσει καλτερη θητεα βαλε λυτος και δεμνους να γνει αξιωματικς. Να βγανει ξω τα μεσημρια, να πληρνεται και να «διοικε» τους λλους.

Στη μονδα, στην Παγαν (Μυτιλνη), με το ζρι μπρεσε να αντξει τρεις μνες. ταν αδνατο να αναλβει οποιαδποτε ευθνη. ,τι και να του ανθεταν το κανε λθος. σπου μια μρα, ξχασε ανοιχτ και την αποθκη των πυρομαχικν, με κνδυνο να περσει στρατοδικεο.

Εδε κι απειδε ο διοικητς και μας τον στειλε  στο φυλκιο για να ξεμπερδψει. μασταν λγοι και τον προσχαμε, μολοντι, λγω αξιματος, αυτς ταν ο «αρχηγς». Κι εδ μως, δεν ντεξε πολ. να πρω που ξυπνσαμε, ο Γιννης λειπε πως και το πλο του. Τον ψχναμε, πανικβλητοι για τρεις ρες στο δσος και τελικ τον βρκαμε να κλαει κτω απ να δντρο. Μετ απ λγες  μρες, πρε μετθεση για Αθνα.

Η περπτωση του Γιννη εναι απ’ αυτς που σου μνουν για λη σου τη ζω. Κθε φορ που βλπω ανθρπους να βασανζονται σε μα ευθνη, αυτν σκφτομαι.

τσι και με τα σχολεα. Πσοι και πσοι «καλο νθρωποι» δεν αναλαμβνουν θσεις στις οποες δεν μπορον να ανταποκριθον!  Ποιοι γνονται διευθυντς στα σχολεα; Πς μοριοδοτονται; Μχρι το 2010, τα χρνια προπηρεσας ταν το βασικτερο κριτριο. Απ ττε, κτι λλαξε η Διαμαντοπολου, αλλ δεν νομζω τι εναι αρκετ. Γιατ, ας εμαστε σοβαρο, τι ρλο μπορε να παζει το μεταπτυχιακ, οι περισστερες επιδσεις στο γνωστικ αντικεμενο και μια πρχειρη γραπτ συνντευξη, στην ικαντητα της διοκησης;

Πολλο απ αυτος τους ανθρπους βασανζονται στην προσπθεια τους να τα καταφρουν. Γυρζουν σπτι τους και κλανε. χουν χσει τον πνο τους και απ φβο και ντροπ δεν παραιτονται. Γιατ μως το επλεξαν; Γιατ καναν ατηση να γνουν διευθυντς; Προφανς απ ανωριμτητα, απ φυγοπονα για λιγτερες ρες μθημα, απ ματαιοδοξα.  Και τι κατφεραν; Nα εγκλωβιστον σε ναν φαλο κκλο αδυναμας και γχους, μσα στις τσες ευθνες που χει να σχολεο.

Δυστυχς η κοινωνα μας εναι γεμτη απ ανθρπους που δεν γνωρζουν τον εαυτ τους. Απ τη μια, λειτουργομε μσα σε συστματα υποκρισας και «χριστιανικς» φαντασωσης (λοι οι νθρωποι εμαστε «καλο»…), και απ την λλη δεν επεμβανει σχεδν ποτ, η θεσμικ αξιολγηση για να μας βλει στη θση μας. Αυτ συμβανει σε τσα σχολεα, που οι διοικσεις τους ασκονται απ  ανεπαρκες ανθρπους, χωρς πυγμ, δυναμισμ, συλλογικ ευθνη, συνεδηση της θσης τους και χωρς  οξυδρκεια στην ιερρχηση των προβλημτων.

λοι αυτο  αντιμετωπζονται απ τη σχολικ κοιντητα  ως «αναγκαο κακ» με «συμπθεια» και «οκτο». Το αποτλεσμα εναι το μπχαλο και η διλυση. Στο σλλογο των καθηγητν, μσα στις τξεις και στις αντιδρσεις των γονων. Για τους διους, μως, εναι η χειρτερη δοκιμασα. Βασανζονται, μη μπορντας να ανταπεξλθουν στις ευθνες  τους, πως και τσοι λλοι κατ λθος «υπχρεοι» αξιωμτων, σ’ αυτ τη χρα της φαντασωσης και των ψωνισμνων ανθρπων. Κι λα αυτ γιατ μεγαλνουμε λοι με τη μεγλη επφαση της «αθωτητας», πιστεοντας πντα τι εναι το μεγαλτερο χρισμα  για τον νθρωπο ακμα κι αν αναγκαστομε να θυσισουμε την ικαντητα.

Τον Γιννη τον εδα μετ απ πολλ χρνια, να κρο απγευμα, να περπατει μνος του στην παραλα. Δεν βρκα τη δναμη να του μιλσω  κι ας τον χω τσο συχν στο μυαλ μου, βλποντας τσους βασανισμνους ανθρπους σε ανξιες θσεις.