- -

16 2011

Παραθτω σημεριν ρθρο που δωσαν στη δημοσιτητα η Υπ.Παιδεας ννα Διαμαντοπολου, ο Υπ.Υγεας Ανδρας Λοβρδος και ο Υπ.Υποδομν Γιννης Ραγκοσης:

Στη μεγλη οικονομικ κρση που βινουμε, συναθροζονται πολλς προπρχουσες «υπο–κρσεις», με βασικτερη λων το συντεχνιασμ και την εκτεταμνη, αλλ και ιδιτυπη, ανομα, σε λο το φσμα της δημσιας ζως. Για δεκαετες, μια σειρ αποφσεων, επιλογν, κατευθνσεων, προτεραιοττων και ιεραρχσεων δεν υπρξαν προν δημοκρατικς σνθεσης στην υπηρεσα του συλλογικο συμφροντος. Αντθετα,  επρκειτο για ωμ επιβολ του κορπορατισμο, πως εκφραζταν μσα απ την πρακτικ δυναμικν μειοψηφιν.  Ομδες πεσης επιδωκαν, με το «τσι θλω»,  την εξυπηρτηση των συμφερντων συγκεκριμνων τμημτων της κοινωνας και διαμρφωναν, με την ανοχ και την ενοια του πολιτικο συστματος,  στα μτρα τους τη δημσια πολιτικ. Το υψηλ κστος αυτν των αποφσεων για το κοινωνικ σνολο δεν το προσμετροσε καννας, διτι  η μεγλη πλειοψηφα παρμενε σιωπηλ,  αφο πρσκαιρα υπρχαν τα περιθρια του ανεξλεγκτου δανεισμο και το πολιτικ σστημα κλεινε εκολες και πντως εκλογικ προσοδοφρες συμφωνες, χωρς φυσικ καννα σχεδιασμ, αλλ και την οποιαδποτε συνεδηση των συνεπειν.  

Μσα απ ττοιου εδους κοινωνικο – πολιτικς διεργασες, και με τη λογικ «τα θλουμε λα δικ μας», φθσαμε στην περιφρνηση κθε ννοιας Δικαιοσνης και δημσιου συμφροντος και στη de facto επιβολ του καννα: κατληψη στο σχολεο, και ενοτε καταστροφ του, κατληψη στο πανεπιστμιο, διακοπ της λειτουργας των μσων μεταφορς, της αποκομιδς των σκουπιδιν και προσβολ της δημσιας υγεας, κατληψη δημσιων κτηρων, ακμη και υπουργεων, αποκλεισμο λιμανιν και αεροδρομων, και κατ τη διρκεια της τουριστικς περιδου, πρξεις και απειλς ακμη και κατ της ζως.  Το σημαντικτερο λων δε εναι, πως αυτ η εξαιρετικ αντιδημοκρατικ και αντικοινωνικ «κουλτορα» και συμπεριφορ, επενδθηκε με το μανδα του προοδευτισμο και της επαναστατικτητας, για να κρψει το πραγματικ πρσωπο του συντεχνιακο συμφροντος. Βαφτστηκε «κοινωνα» η κθε συντεχνα, εν στην πραγματικτητα οι κοινωνο καλονταν να πληρσουν τα αιτματα των συντεχνιν, που μνιμα και σταθερ γνονταν δεκτ. Οι λξεις, λοιπν, χασαν το νημ τους  και επιλογς με υψηλ κοινωνικ κστος εμφανζονταν μσα σε αυτ το ιδιτυπο «matrix» ως «κοινωνικς κατακτσεις»,  εν στην πραγματικτητα η χρα απλ δανειζταν και αργ γργορα θα πλρωνε «τα σπασμνα». Ευθνες για αυτ την κατσταση χουμε λοι!

ρθε, μως, τρα η ρα  της πληρωμς αλγιστων «κατακτσεων» και αλγιστων εκλογικν νικν, στη διρκεια της μεταπολτευσης. Το τμημα εναι πολ βαρ. Παρ’ λα αυτ, οι πολιτικοσυνδικαλιστικς συστοιχες  που αναπτχθηκαν με βση το νμο του «τυφλο τσαμπουκ» και της «ψευδο-αρχς» πως κερδζει ποιος εκβιζει πιζοντας τους λλους συμπολτες του (π.χ. με την οικονομικ καταστροφ του εμπορου στο κντρο της Αθνας), εξακολουθον να συμπεριφρονται σαν να μην συνβη τποτα. Ακμη δηλαδ και σμερα, που η Ελλδα αγωνζεται να μην γονατσει, εκδηλνονται αδικαιολγητες και ακραες συμπεριφορς, οι οποες κποιες φορς στρφονται ανοικτ και κατ της Δημοκρατας. Μλιστα, δεν παραλεφθηκε, ακμη μα φορ,  να ακουστον ως και αιτματα για προνομιακ-πελατειακ μονιμοποηση συμβασιοχων, με την καθολικ σχεδν στριξη της αντιπολτευσης. Υπρχει, μως, σμερα μια ποιοτικ και ελπιδοφρος διαφορ. Κποιες φορς, ακμη λγες, η πλειοψηφα δεν παραμνει σιωπηλ, αλλ παρνει την κατσταση στα χρια της. Δημιουργον ελογες ελπδες τα ανοιχτ πανεπιστμια, τα ανοικτ σχολεα και τα ανοικτ νοσοκομεα, κντρα στις σκοπιμτητες των αποφσεων για καταλψεις, οι γενναες δημσιες παρεμβσεις ορισμνων ανθρπων του πνεματος, καθς και η στση της συντριπτικς πλειοψηφας του ελληνικο λαο, που αποδοκμασε ανοιχτ τις απαρδεκτες κινητοποισεις του Αυγοστου, οι οποες στρφηκαν εναντον του μχθου των εκατοντδων χιλιδων εργαζομνων στο τομα του τουρισμο. Κανες δεν μπορε να ξεχσει τους πολτες της Ρδου που νοιξαν το λιμνι με λουλοδια στα χρια. Οι πολτες τον Αγουστο απατησαν, κυριολεκτικ, η κυβρνηση να μην κνει πσω -πως γινταν τις τελευταες δεκαετες- αλλ να εφαρμσει τις πολιτικς της. Αυτς, συνεπς, οι περιπτσεις αποτελον χαρακτηριστικ παρδειγμα της αφπνισης της κοινωνας και της αλλαγς της νοοτροπας της. Κι σο τη θση του «δεν βαρισαι» παρνει η συμμετοχ στην υπερσπιση του δικαιματος πχ. για μθηση, για παροχ υπηρεσιν υγεας και προστασα της δημσιας υγεας, καθς και για την ελεθερη και ανεμπδιστη κυκλοφορα των ανθρπων, τσο οι ελπδες θα αυξνονται.

Μια κοινωνα που αγωνι και αναζητε δημιουργικς διεξδους απ την κρση, προφανς και δεν μπορε  να τα φορτνει λα στην αστυνομα και τους εισαγγελες. Καμι εισαγγελικ αστυνομικ ενργεια δεν μπορε να υποκαταστσει την κοινωνικ αυτενργεια. Η μα δραστηριτητα, λλωστε, συμπληρνει και στηρζει την λλη. Η μεν κοινωνα χει υποχρωση να υπερασπιστε τον εαυτ της απ κθε επιβολ ιδεολογικν, κομματικν συντεχνιακν συμφερντων, οι δε δημοκρατικ νομιμοποιημνες κρατικς λειτουργες χουν την υποχρωση να ανταποκριθον στο κοινωνικ ατημα  για την τρηση της νομιμτητας.  Δχως τη στριξη των πολιτν η λειτουργα του κρτους θα συκοφαντηθε ως αυταρχικ και, πντως, θα χει περιορισμνη αποδοτικτητα. Και δχως το κρτος και τις λειτουργες του, η κοινωνα των πολιτν δεν θα εχε νημα, ποια γνμη κι αν πλειοψηφοσε σε αυτν.

Η  βουβ κοινωνα και οι φορες των κρατικν λειτουργιν που καναν πως δεν βλπουν, πρπει να περσουν οριστικ στο παρελθν. Η απειλ της οικονομικς χρεωκοπας ρθε ως αποτλεσμα της χρεωκοπας των ρων πολιτικς και κοινωνικς συμβωσης, που επιβλθηκαν τις τελευταες δεκαετες και μας συραν ως εδ.  Η αυτογνωσα και η αυτοκριτικ εναι αναγκαα, αλλ χι ικαν προπθεση για την αντιστροφ της  πορεας. Πρπει, λοιπν, να δρσουμε αμσως.

Σμερα χει καταστε σαφς, πως θα βουλιξουμε λοι μαζ θα σωθομε λοι μαζ. Αυτο που επιδδονται σε νομες συμπεριφορς, ποιο λλοθι κι αν χρησιμοποιον, στην πραγματικτητα  διεκδικον σωσβια μνο για τους εαυτος τους και λνε σε λους τους υπλοιπους να πνε να πνιγον. Πως θα χαρακτηριζταν ποιος τη στιγμ ενς πραγματικο ναυαγου κανε κτι αντστοιχο; Η απντηση δεν θλει δετερη σκψη.  Με λλα λγια, ο συντεχνιασμς, η δημαγωγα, ο λακισμς κποιων ΜΜΕ, η ανομα, η κοινωνικ ανευθυντητα και το πατριωτικ λλειμμα ορισμνων εχντων και κατεχντων, που σαρνουν κθε ννοια Δικαιοσνης, δεν εναι απλ εκφρσεις ανευθυντητας, αλλ προκλητικ επδειξη ανηθικτητας. Και ως πρκληση ττοιας μορφς αρχζουν να αντιμετωπζονται απ μια κοινωνα των πολιτν, που ξαναβρσκει τη φων της, καθς και απ μα συντεταγμνη Δημοκρατα, που ξαναβρσκει τον αυτοσεβασμ της.

Οι τρεις υπουργο οι οποοι υπογρφουμε αυτ το κεμενο, λγω των αρμοδιοττων μας που αφορον βασικος τομες του δημσιου χρου, βινουμε κθε μρα, με μεγλη νταση, τα φαινμενα που εδ καταγρφουμε.  Πρα πολλς φορς, αλλ και σμερα, αντιλαμβανμαστε πως ορισμνοι σπρχνουν τα πργματα πραν των ορων, για να γνει μακελει. Πιστεοντας, πως η Δημοκρατα δεν θα τολμσει και, συνεπς, θα κνουν και πλι το δικ τους.  Οι λληνες πολτες, μως, γνωρζουν πως τα δο χρνια που πρασαν δθηκαν με επιτυχα μχες για σοβαρς διαρθρωτικς αλλαγς και για τον περιορισμ της κακοδιοκησης και της σπατλης. Οι φορες των πελατειακν σχσεων και οι εκπρσωποι του συντεχνιασμο υποχρησαν. Η πλειοψηφα των πολιτν στριξε με νταση τις αλλαγς που γιναν και δεν παρασρθηκε απ τους δημαγωγος. Οι λληνες και οι Ελληνδες σμερα αποτελον  την πρτη γενι μετ τον εμφλιο πλεμο, που σηκνει μνη της τα βρη της χρας και δεν τα μεταφρει στις επμενες γενις. Με λλες λξεις, οι σγχρονοι λληνες αντιμετωπζουν καταπρσωπα το χρος και τα ελλεμματα της χρας.

Κατανοομε απλυτα τις τερστιες αλλαγς στη ζω του κθε πολτη και τα προβλματα που δημιουργε η οικονομικ κρση στα δημσια αγαθ. Παιδεα, Υγεα, Δημσιες Μεταφορς αποτελον τον πυρνα της κοινωνικς συνοχς και αλληλεγγης, τον οποο, μσα στις δραματικς αυτς περιστσεις, θα πρπει να υπερασπιστομε. Δυστυχς, μως, για να βγομε στο κοινωνικ ξφωτο του μλλοντος, πρπει να περσουμε τις οδνες του παρντος. Κοινωνικ ευαισθησα σμερα, σημανει να πατσουμε γκζι και χι φρνο,  τσι στε να βγομε το συντομτερο απ την κρση και να επιστρψουμε στην ευημερα. Οι αναστολς, οι δισταγμο, οι καθυστερσεις και οι παλινδρομσεις τελικ στρφονται εναντον των πολιτν. Γιατ κρατον την κοινωνα και την οικονομα καθηλωμνες στο τλμα της κρσης, της φεσης και της διευρυνμενης φτχειας. Εχθρο της κοινωνας σμερα εναι η δημαγωγα, ο λακισμς, η ατιμωρησα, ο συντεχνιασμς, και οι καθυστερσεις.

Η ελληνικ πολιτεα, ρα τσο το κρτος σο και η κοινωνα, θα βρει και πλι τον εαυτ της. Θα καταφρει να ξαναβρε αυτ που χασε, δηλαδ την κλασικ για τις προηγμνες χρες δυναττητα να συνδυζονται αρμονικ οι κοινωνικς διαμαρτυρες και συγκροσεις, με τη λειτουργα των κλασικν τομων της κοινωνικς ζως και του κρτους. Η προσπθεια, μως, πρπει να συνεχιστε απ λους και με μεγαλτερη νταση. Και ββαια, πραν απ τις αναμφισβτητες επιτυχες σε διαρθρωτικς αλλαγς και στο δημοσιονομικ εξορθολογισμ υπρξαν λθη, παραλεψεις και κυρως καθυστερσεις. Οι καθυστερσεις αυτς μας ταλαιπρησαν και δεν υπρχει πια καμα πολυτλεια να τις ανεχτομε. Ο συντεχνιασμς εναι ο αντπαλος. πως αντπαλοι εναι και σοι αντιδρον χλιαρ και για το «θεαθναι».

Πρπει να γνει σαφς σε λους, πως η Ελλδα δεν μπορε να προχωρσει δχως Δικαιοσνη, εξορθολογισμ των δημοσιονομικν της και χωρς τις απαρατητες μεταρρυθμσεις. Η πορεα προς αυτος τους στχους ξεκνησε και θα ολοκληρωθε. Τις οδνες της, ββαια, κανες δεν θα μπορσει να αποφγει. ρα, ποιος σμερα συνεχζει να σπρνει ανμους   να κνει πως δεν βλπει, αριο θα θερσει θελλες και θα σαρωθε. Η διακοπ της λειτουργας του κρτους, στις πιο ευασθητες πτυχς του, αποτελε αππειρα μεσης επιδενωσης των συνθηκν και υπονμευση του αγνα που διεξγει η χρα και οι πολτες της. Αυτ την ακρωση του κρτους και των προσπαθειν της χρας, στις σημερινς τραγικς περιστσεις, δεν πρπει να την επιτρψουμε. Το θνος και η Πατρδα αυτ τη στιγμ χουν ανγκη απ Πολιτικ και Κοινωνικ Συμφιλωση, ταχτατη υλοποηση των δεσμεσεων και των μεταρρυθμσεων και προστασα της Δημοκρατας. θα τα κνουμε λα μαζ μας περιμνει συμφορ.

Ο αγνας που πρπει να δσουμε εναι δσκολος, πρωτγνωρος  και η διαδρομ θα γνει σε κακοτρχαλο δρμο. Οφελουμε να εμαστε, μως, λοι αποφασισμνοι για να σπσουμε τρα, χωρς καμα καθυστρηση, λα στω τα περισστερα μεταπολιτευτικ κακς κεμενα και, οπωσδποτε, τις λογικς που φρνουν την Ελληνικ Δημοκρατα να φανεται και να εναι αδναμη. Δεν μας επιτρπεται να κνουμε πσω, δεν χουμε δικαωμα να υποχωρομε. Και σε ,τι αφορ τις κρσιμες επμενες ημρες, λα τα μλη και τα στελχη του ΠΑΣΟΚ πρπει να δσουμε ενωμνοι τις δσκολες μχες τσο στη Βουλ σο και στην κοινωνα και με την εντητ μας αυτ να εξοπλσουμε τον Πρωθυπουργ, που θα διαπραγματευτε την τελικ και οριστικ λση για τη χρα μας , στο πλασιο της Ε.Ε.