του Νκου Δμου

28 2014

Photo: Nκος ΔμουΗ Γαλλικ Επανσταση θσπισε τρεις αξες: Ελευθερα, Ιστητα, Αδελφοσνη. Απ ττε η Δεξι επικαλεται την ελευθερα και η Αριστερ την ιστητα. (Κανες, δυστυχς, δεν ασχολεται με την αδελφοσνη).

Το τραγικ εναι πως οι δο πρτες αξες αποδεχθηκαν αντθετες. σα καθεσττα προσπθησαν να πετχουν την ιστητα, κατργησαν την ελευθερα. ρα την δημιουργικτητα. Κθε εδους: καλλιτεχνικ, επιστημονικ, επιχειρηματικ. Πργμα που τελικ οδγησε στην κατρρευση του Υπαρκτο. (Στην φωτογραφα: υπολεμματα του Τεχους).

Η επιχειρηματικ δημιουργικτητα παργει πλοτο, αλλ μαζ και ανιστητα. Απ κει και πρα, αρκετ κρτη (π.χ. Δανα, Σουηδα) κατφεραν να πετχουν αναδιανομ εισοδματος ττοια, που να γνει η κοινωνα τους πιο δκαια. Γιατ ο μνος τρπος να ισορροπσουν Ελευθερα και Ιστητα εναι μα τταρτη αξα, σως η πιο σημαντικ: Η Δικαιοσνη.

Το φντασμα της Ιστητας εξακολουθε να στοιχεινει την Αριστερ. τσι, η δικ μας, απορρπτει την αξιολγηση στο Δημσιο, επειδ πιστεει πως λοι οι νθρωποι εναι σοι. Διαβζω στο http://aristeroblog.gr/

«Τα λογικοφαν  υπερασπιστικ επιχειρματα (υπρ της αξιολγησης) βασζονται ισχυρ στην κυραρχη επιβεβλημνη αντληψη τι ''δεν εναι οι νθρωποι σοι το διο ικανο’’, ( το διο εργατικο – θα πρσθετα εγ) η οποα παρουσιζεται να χει ισχ φυσικο βιολογικο νμου». Και παρακτω:

«Οι απψεις  που υποστηρζουν  τη φυσικ ανιστητα των ανθρπων (κοινωνικς δαρβινισμς), αποτελον  απολογητικ  της κοινωνικς ανιστητας,  εν αυτς που υποστηρζουν  την  εκ φσεως ιστητα οδηγονται στη θερηση της κοινωνικς ανιστητας ως  παραβαση  και  στρβλωση  της ανθρπινης φσης».

στε λοιπν η ανιστητα εναι στρβλωση της ανθρπινης φσης; Και ο Δαρβνος κτι σαν νεοφιλελεθερος: εξλιξη με φυσικ επιλογ (η «αξιολγηση» της φσης) ανταγωνισμς, επιβωση των ισχυρτερων.

Επειδ δεν θλουμε η κοινωνα να εναι ζογκλα, χρειζεται προστασα στον αδναμο, και ιστητα λων απναντι στο νμο και στις ευκαιρες. Αλλ πς να γνει– οι νθρωποι δεν εναι σοι στις ικαντητες, οτε στο ταλντο, οτε στον δυναμισμ. Απ την στιγμ που δεν το δχεσαι αυτ, θεσπζεις την ιστητα προς τα κτω. Με λλα λγια την ισοπδωση – και ρα την απαξωση κθε ατομικς αξας και δημιουργας.

Και καταλγεις να μπλκεις την ισοπδωση με την δημοκρατα και να φτνεις στο εξς τραγικ συμπρασμα: «Ο αγνας ενντια στην ‘‘αξιολγηση’’ [….] εναι πλη για ελευθερα, δημοκρατα και διεκδκηση ανοιχτν οριζντων για λους, κντρα σε να βαθ σκοταδισμ, ο οποος εδραιομενος στην κρατικ διοκηση και ειδικ την εκπαδευση, στοχεει να δηλητηρισει βαθει το κοινωνικ σμα».

Καμα αξιολγηση. Καμα επιλογ. Καμα αξιοκρατα. λοι σοι. λοι κτω.

Μνο που η φυσικ επιλογ εκδικεται. Κποιοι γνονται «πιο σοι απ τους λλους». χι λγω ικαντητας – αλλ πυγμς. Και χνονται μαζ ελευθερα, ιστητα και δικαιοσνη.