Με αφορμή την πρώτη δημοσκόπηση της νέας περιόδου, ο Θόδωρος Μαργαρίτης καταθέτει μια αιχμηρή πολιτική αποτίμηση. Όπως σημειώνει, όλοι παίρνουν τα μηνύματά τους: Η ΝΔ εμφανίζεται μακριά από την αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ με κολλημένη τη βελόνα, ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ χαμηλά, ενώ μόνο η Ελληνική Λύση μπορεί να δηλώνει ικανοποιημένη.
Το κύριο βάρος της παρέμβασής του όμως αφορά το κόμμα της Μ. Καρυστιανού, το οποίο κινείται στο όριο εισόδου της Βουλής. Παρά τη θερμή του στήριξη στο κίνημα των Τεμπών, ο ίδιος είχε εκφράσει πλήρη αντίθεση στο κομματικό της εγχείρημα για ιδεολογικούς λόγους.
Σήμερα, όπως τονίζει, η προσπάθεια αποδεικνύεται τραγική για τρεις λόγους: την αποσύνδεση από τον πραγματικό κόσμο που στήριξε τα Τέμπη (Αριστερά, Κεντροαριστερά, Ριζοσπαστική νεολαία), τη βύθιση στην αντι-πολιτική που παραπέμπει στη σύγχρονη ακροδεξιά και τον αντικοινοβουλευτισμό, και κυρίως την αναπαραγωγή του αρχηγισμού, της προσωπικής αλαζονείας και των κλειστών κέντρων αποφάσεων.
Ένα Μεσσιανικό, προσωποκεντρικό μοντέλο – κόμματα ΙΧ – χωρίς συλλογικά όργανα, συνέδρια και δημοκρατική λειτουργία, που όπως προειδοποιεί, προκάλεσε μεγάλη ζημιά, τραυματίζοντας το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό κίνημα και δίνοντας χρυσή ευκαιρία στη Δεξιά να αμφισβητήσει τα αυθεντικά κίνητρα εκατομμυρίων πολιτών που βγήκαν στους δρόμους με αίτημα τη Δικαιοσύνη.
Αναλυτικά η αποτίμηση του Θόδωρου Μαργαρίτη
«Στην πρώτη – αν δεν κάνω λάθος – νέα δημοσκόπηση της καινούργιας περιόδου παίρνουν όλοι τα μηνύματα τους. Η ΝΔ μακριά από την αυτοδυναμία, η ΕΛΑΣ σε υποχώρηση, το ΠΑΣΟΚ με κολλημένη την βελόνα, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχώς πολύ χαμηλά, το ΜΕΡΑ 25 δύσκολα μπαίνει στην Βουλή, η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στα αζήτητα, όχι κάτι ενδιαφέρον για το ΚΚΕ και επίσης πολύ πίσω η Πλεύση. Μόνο η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου μπορεί να είναι ικανοποιημένη. Αυτά!
Η ανάρτηση όμως αφορά την Μ. Καρυστιανού και το κόμμα της το οποίο κινείται παρά τις αρχικές προβλέψεις στο όριο εισόδου της Βουλής. Είναι γνωστό ότι την Καρυστιανού την στήριξα θερμά στο κίνημα των Τεμπών για τον μαχητικό της ρόλο. Είναι επίσης γνωστό σε όσους με παρακολουθούν ότι είχα πλήρη αντίθεση στο κομματικό της εγχείρημα για λόγους σοβαρών ιδεολογικών διαφορών. Όμως το κρίσιμο ζήτημα από τις μετρήσεις βρίσκεται στο ότι η προσπάθεια της στο κομματικό επίπεδο ήταν τραγική. Για τρεις λόγους.
ΠΡΩΤΟΣ: Αποσυνδέθηκε από τον πραγματικό κόσμο που στήριξε το κίνημα των Τεμπών. Και αυτός ήταν ο κόσμος της Αριστεράς, της Κεντροαριστεράς και της Ριζοσπαστικής νεολαίας.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ: Βάλτωσε στα νερά της “αντι-πολιτικής” που συνήθως παραπέμπουν στην σύγχρονη ακροδεξιά η οποία μετατρέπει την κριτική στο κομματικό σύστημα σε αντικοινοβουλευτισμό και αμφισβήτηση της ιστορικής διάκρισης Αριστερά-Δεξιά.
ΤΡΙΤΟΣ και βασικός: αναπαρήγαγε όλα τα αρνητικά στοιχεία των κομμάτων με τα φαινόμενα αρχηγισμού, προσωπικής ηγετικής αλαζονείας, κλειστών κέντρων αποφάσεων, υποβάθμισης της κομματικής δομής και δημοκρατικής λειτουργίας, ενοχοποίησης των διαφορετικών προσεγγίσεων. Με απλά λόγια δεν κράτησε τα θετικά των κομματικών παραδειγμάτων (συλλογικά όργανα, συνέδρια, εσωκομματική εκλογική διαδικασία, προγραμματική εργασία, πολιτικές εκδηλώσεις, σχέσεις με συνδικάτα, αυτοδιοίκηση, επιστημονικά επιμελητήρια κλπ). Η Μαρία Καρυστιανού κινήθηκε με το γνωστό Μεσσιανικό προσωποκεντρικό μοντέλο που επαγγέλλεται την “άμεση Δημοκρατία” χωρίς την παραδοσιακή θεσμική Δημοκρατία των συλλογικών διαδικασιών και καταλήγει να είναι ένα κενό γράμμα. Το μοντέλο των κομμάτων ΙΧ που στην Ευρώπη εμφανίζονται ως κόμματα διαμαρτυρίας και στην συνέχεια διαλύονται.
Η ζημιά όμως που έγινε είναι μεγάΑλη επειδή αφορά τον τραυματισμό του μεγαλύτερου μεταπολιτευτικού κινήματος που ενεργοποίησε μέγα πλήθος ανθρώπων με αφορμή τα Τέμπη. Και η ζημιά αφορά ότι η Δεξιά βρήκε χρυσή ευκαιρία με τα λάθη της Καρυστιανού ώστε “με έναν παπά να θάψει πέντε-έξι”. Δηλαδή να αμφισβητήσει κατά βάθος τα αυθεντικά κίνητρα εκατομμυρίων πολιτών που βγήκαν στους δρόμους με το αίτημα της Δικαιοσύνης.»
