Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, όπως λέμε. Όμως, αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης συνεχίζουν να επιδεικνύουν, μειωμένη κατανόηση των αναγκών της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνίας, τότε θα είναι και αυτά υπεύθυνα για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα που θα προκύψουν.
Ένα ερώτημα συνεχώς ζητάει απάντηση: Πότε θα γίνουν εκλογές; Και, φυσικά η κυβέρνηση και το κάθε κόμμα, ανάλογα με την τακτική του, κάνει και την ανάλογη εκτίμηση.
Όμως, για τον χρόνο των εκλογών, υπάρχει ένα αλάνθαστο δεδομένο, που θα μας βοηθήσει, να δώσουμε την απάντηση. Αν δούμε, πότε ο Πρωθυπουργός, ανεξαρτήτου κόμματος, έκανε εκλογές σε όλη την περίοδο, μετά την πτώση της Χούντας, τότε θα καταλάβουμε και πότε θα κάνει και ο σημερινός. Θα δούμε, σχεδόν χωρίς παρέκκλιση, όλοι οι Πρωθυπουργοί έκαναν εκλογές, όταν: Οι δημοσκοπήσεις και οι συνεργάτες του, του λένε ότι, πλησιάζει την κόκκινη γραμμή, μετά την οποία η ήττα είναι αναπόδραστη.
Εάν την περάσει την κόκκινη γραμμή, τότε οι εκλογές γίνονται στο τέλος της τετραετίας, για αυτονόητους λόγους.
Ακόμη και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά το 54% των εκλογών του 1974, έκανε εκλογές το 1977, για να προλάβει την προεδρική πλειοψηφία, που τον ανέδειξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 1080. Ο δε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αναγκάστηκε να κάνει εκλογές, λόγω των παραιτήσεων μεγάλου αριθμού βουλευτών από την ΝΔ, οι οποίοι στην συνέχεια ίδρυσαν την Πολιτική Άνοιξη, με τον Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία.
Έτσι, εάν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό μέχρι το τέλος του Καλοκαιριού, τότε, από την ημέρα των εξαγγελιών του Πρωθυπουργού στη φετινή ΔΕΘ, κάθε επόμενη ημέρα μπορεί να έχουμε προκήρυξη εκλογών. Το αργότεροι αρχές Μαΐου θα γίνουν εκλογές, για να υπάρχει χρόνος για δεύτερες εκλογές και σχηματισμό κυβέρνησης, πριν φθάσουμε στον Ιούλιο, που αρχίζει και επίσημα η Ελληνική Προεδρία.
Μέχρι τις εκλογές, λίγο πολύ, μπορούμε να φανταστούμε πως θα φθάσουμε:
- Ένταση, πόλωση, συγκρούσεις, κομματικές και προσωπικές.
- Λίγο, από πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση και περισσότερο διλήμματα, τα περισσότερα τεχνητά, με πολύ φονικό περιτύλιγμα, για την ψήφο των πολιτών.
- Καθολική σύγκρουση, όλοι εναντίον όλων, όμως, πιο σκληροί θα είναι οι εμφύλιοι στα δύο πολιτικά ημισφαίρια, για ευνόητους λόγους.
- Η ίδρυση του κόμματος Σαμαρά θα κορυφώσει τον εμφύλιο στην συντηρητική πλευρά του κομματικού φάσματος, ενώ η σύγκρουση ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής με την ΕΛ.Α.Σ, δηλαδή η σύγκρουση Ανδρουλάκη-Τσίπρα, γιατί έτσι κυρίως θα εξελιχθεί, στην προοδευτική πλευρά του κομματικού φάσματος, θα είναι η πιο έντονη.
- Ακρίβεια, σκάνδαλα, εθνικοί κίνδυνοι, το τρίπτυχο της αντιπαράθεσης από την δεξιά πλευρά, Ακρίβεια, σκάνδαλα, στεγαστική κρίση και αναδιανομή του πλούτου, από την άλλη πλευρά.
- Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει κανέναν, ειδικά οι νεότερες γενιές. Στην καλύτερη περίπτωση, κανείς δεν ενθουσιάζεται με κανέναν.
Πόσες εκλογές μπορούμε να έχουμε ή καλύτερα, πόσες εκλογές θα ανεχθεί η πλειοψηφία της κοινωνίας;
- Εάν οι συμμετοχή στις εκλογές είναι αρκετά κάτω από το 50%, η ΝΔ μπορεί να έχει λίγες ελπίδες για μια πιθανή οριακή αυτοδυναμία στις δεύτερες εκλογές.
Εάν η συμμετοχή είναι πάνω από το 50%, η ΝΔ δεν έχει καμία πιθανότητα αυτοδυναμίας και στις δεύτερες εκλογές, ενώ το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανου κυρίως και του Αλέξη Τσίπρα δευτερευόντως, θα έχουν καλύτερα ποσοστά και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Είναι τα δύο κυρίως κόμματα και για διαφορετικούς λόγους, που μπορούν να φέρουν κόσμο στις κάλπες, που απείχαν από τις ευρωεκλογές του 2024. - Πρώτη συνέπεια θα είναι η αλλαγή ηγεσιών σε κάποια κόμματα, που θα έχουν μείνει πολύ μακριά από τους εκλογικούς στόχους τους, τουλάχιστον αυτό θα συμβεί στην ΝΔ.
- Η χώρα νομίζω, δεν θα μείνει χωρίς κυβέρνηση, γιατί υπάρχει πέραν των άλλων και, η πολύ σημαντική προεδρία της χώρας μας στην ΕΕ. Φυσικά, λόγω του εκλογικού νόμου, θα χρειαστεί η συνεργασία δύο τουλάχιστον κομμάτων, ίσως και τριών, για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Ο Μητσοτάκης ήδη αρχίζει και αναδεικνύει το θέμα της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, σε βασικό διακύβευμα των εκλογών. - Θα έχουμε κυβερνήσεις «Ειδικού Σκοπού». Η ΝΔ, η ΕΛ.Α.Σ το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, είναι τα πιθανά κόμματα, μιας κυβέρνησης για να διαχειριστεί την κρίσιμη Προεδρία της ΕΕ, πολύ σημαντική και για την χώρα μας.
Εάν, αυτές οι εξελίξεις θεωρηθούν αναπότρεπτες, τουλάχιστον για τα προοδευτικά κόμματα, υπάρχει μια υποχρέωση, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πρόσθετο ισχυρό επιχείρημά τους για την συμμετοχή στην κυβέρνηση «Ειδικού σκοπού».
Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, είτε συμμετέχουν στην κυβέρνηση είτε όχι, εάν σχηματίζουν πλειοψηφία για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, μια προσαρμογή του Γερμανικού εκλογικού συστήματος, πρέπει να το κάνουν. Γιατί φαντάζομαι, δεν πιστεύουν ότι μπορεί κάποια από αυτά να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ούτε φυσικά, με αυτό τον εκλογικό νόμο και, να έχουν 151 βουλευτές, μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να σχηματίσουν κυβέρνηση, και μάλιστα βιώσιμη. Μόνο με ένα σύστημα απλής αναλογικής, μπορεί να υπάρξει στις επόμενες εκλογές, πρώτες ή δεύτερες, ανάλογα με το πότε θα εφαρμοστεί ο νέος εκλογικός νόμος, πολιτικό περιβάλλον και πλειοψηφία για τον σχηματισμό αξιόπιστης προοδευτικής κυβέρνησης.
Αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης δεν το συμφωνήσουν και δεν το κάνουν, η επιστροφή μιας ισχυρής δεξιάς είναι η πιθανή εκδοχή, μετά από μία ή περισσότερες κυβερνήσεις «Ειδικού Σκοπού».
Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, όπως λέμε. Όμως, αν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης συνεχίζουν να επιδεικνύουν, μειωμένη κατανόηση των αναγκών της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνίας, τότε θα είναι υπεύθυνα για τα μεγαλύτερα αδιέξοδα που θα προκύψουν.
* Ο Γιάννης Μαγκριώτης είναι πρώην υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Κίνησης «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ» και υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής στην Α’ Θεσσαλονίκης
Πατήστε και δείτε και τα 377 προηγούμενα άρθρα του Γιάννη Μαγκριώτη
