Η τελευταία δημόσια παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα «ώριμης αυτοκριτικής». Παραδέχεται ότι έκανε λάθη, μιλά για νέα αρχή, για νέο κύκλο, για διαφορετική αντίληψη. Όμως η αυτοκριτική δεν είναι επικοινωνιακή άσκηση. Είναι ανάληψη ευθύνης. Και η ευθύνη προϋποθέτει αλήθεια, συγγνώμη και συνέπειες.
Ο ελληνικός λαός δεν πλήρωσε απλώς «λάθη». Πλήρωσε πολιτικές επιλογές. Πλήρωσε το δημοψήφισμα που οδήγησε σε ένα τρίτο, αχρείαστο μνημόνιο. Πλήρωσε τα capital controls. Πλήρωσε την αβεβαιότητα του 2015. Πλήρωσε το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου στο Υπερταμείο για 99 έτη. Πλήρωσε μια διακυβέρνηση που υποσχέθηκε να σκίσει τα μνημόνια «με έναν νόμο και ένα άρθρο» και κατέληξε να εφαρμόσει το σκληρότερο πρόγραμμα λιτότητας.
Αυτοκριτική δεν είναι να λες ότι «έμαθες». Αυτοκριτική είναι να ζητήσεις συγγνώμη από όσους στοχοποίησες για να χτίσεις την πολιτική σου καριέρα.
Να ζητήσεις συγγνώμη από το ΠΑΣΟΚ, τον Γιώργο Α. Παπανδρέου, τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και την Φώφη Γεννηματά, τους οποίους επί χρόνια παρουσίαζες ως αποκλειστικούς υπεύθυνους για τη χρεοκοπία της χώρας, ενώ αρνήθηκες ακόμη και τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τη διερεύνηση των πραγματικών αιτιών της κρίσης, προσφέροντας πολιτικό άλλοθι στην κυβέρνηση Καραμανλή.
Αυτοκριτική είναι να αναγνωρίσεις ότι κυβέρνησες επί πέντε χρόνια όχι με τις Αρχές της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, αλλά σε συμμαχία με την Ακροδεξιά. Ότι η πιο χαρακτηριστική επιλογή της διακυβέρνησής σου ήταν η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Ότι η δήθεν «προοδευτική διακυβέρνηση» στηρίχθηκε σε έναν δεξιό, εθνικολαϊκιστικό κυβερνητικό εταίρο, ενώ ακόμα διαλαλείς ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορός σου χώρος.
Είναι τουλάχιστον παράδοξο σήμερα να επιχειρεί να εμφανιστεί ως εκφραστής του προοδευτικού χώρου, κάποιος που επέλεξε δύο φορές να κυβερνήσει με την Ακροδεξιά, αντί να αναζητήσει συναινέσεις στον χώρο της δημοκρατικής παράταξης.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η προσπάθεια πολιτικής «οικειοποίησης» της ιστορικής παρακαταθήκης και του Προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος άνθρωπος που οικοδόμησε την πολιτική του ταυτότητα πάνω στην απαξίωση του ΠΑΣΟΚ, σήμερα δανείζεται σχεδόν αυτούσιο το αφήγημά του περί κοινωνικού κράτους, θεσμών και προοδευτικής διακυβέρνησης.
Δεν μπορεί όμως να αντιγράψεις την πολιτική παράδοση που επί χρόνια επιχειρούσες να εξαφανίσεις.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν υπήρξε μόνο ο άνθρωπος που δίχασε τον προοδευτικό χώρο. Υπήρξε και ο άνθρωπος που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε διαδοχικές εσωτερικές συγκρούσεις και αλλεπάλληλες διασπάσεις. Και τώρα επιχειρεί να επανέλθει όχι για να ενώσει, αλλά για να ανακόψει τη δυναμική του μοναδικού κόμματος που σήμερα μπορεί να διεκδικήσει την πολιτική αλλαγή: του ΠΑΣΟΚ.
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα.
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δεν αποδυναμώνει τη Νέα Δημοκρατία. Τη διευκολύνει.
Η πολιτική του διαδρομή έχει αποδείξει ότι αποτελεί τον πιο βολικό αντίπαλο της ΝΔ. Η πόλωση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα υπήρξε επί χρόνια ο μηχανισμός που εγκλώβισε τον δημόσιο διάλογο και επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία να κυριαρχήσει πολιτικά.
Γι’ αυτό και κάθε προσπάθεια αναβίωσης αυτού του δίπολου λειτουργεί αντικειμενικά ως σανίδα σωτηρίας της κυβέρνησης.
Η χώρα δεν χρειάζεται μια αναπαλαίωση του χθες. Δεν χρειάζεται νέα προσωποκεντρικά εγχειρήματα ούτε νέους κύκλους πολιτικής ανακύκλωσης.
Χρειάζεται μια αξιόπιστη, σοβαρή και προοδευτική εναλλακτική διακυβέρνηση.
Η εύκολη νίκη της Νέας Δημοκρατίας λέγεται Αλέξης Τσίπρας.
Η ήττα της Νέας Δημοκρατίας και η πραγματική Πολιτική Προοδευτική Αλλαγή, λέγεται Νίκος Ανδρουλάκης.
Η πραγματική ανατροπή της Νέας Δημοκρατίας περνά μέσα από την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, της δημοκρατικής παράταξης που μπορεί να εκφράσει μια προοδευτική κυβερνητική πρόταση με θεσμική αξιοπιστία, κοινωνική δικαιοσύνη και ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται επιστροφή στα αδιέξοδα του 2015.
Χρειάζεται Αλλαγή σελίδας.
Και αυτή δεν θα έρθει ούτε με την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων ούτε με την αναβίωση των ίδιων ψευδαισθήσεων.
Θα έρθει μόνο μέσα από τη Μεγάλη Προοδευτική Παράταξη του ΠΑΣΟΚ και την εγγύηση ενός σοβαρού, θεσμικού και υπεύθυνου Προέδρου, για να εκφραστεί μέσα από μια αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση, χωρίς λαϊκισμό, χωρίς διχασμό, χωρίς πολιτικά πισωγυρίσματα.
Χωρίς να παίξει στα ζάρια την τύχη και την ζωή των πολιτών μέχρι «να μάθει», στέλνοντας τον λογαριασμό στους πολίτες.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, κύριε Τσίπρα.
Ούτε ο ελληνικός λαός είναι τόσο αφελής, ώστε να πιστέψει ότι η πολιτική λήθη, μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική ευθύνη που απαιτούν επιτακτικά οι καιροί, δίνοντας άλλοθι στην πολιτική ανευθυνότητα που επιδείξατε.
Ο κόσμος πλέον ξέρει καλά, ότι μόνο με μια ισχυρή εντολή στο ΠΑΣΟΚ θα έρθει η Πολιτική Αλλαγή και η Προοπτική και πάλι στη ζωή του.
* Η Σοφία Πουλοπούλου είναι εκπαιδευτικός, Διδάκτωρ Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας , Πολιτεύτρια Α’ Αθήνας και Αναπλ. Γραμματέας Ειδικής Αγωγής του Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής
Πατήστε και δείτε τα 111 προηγούμενα άρθρα και συνεντεύξεις της Σοφίας Πουλοπούλου
