Διερωτηθήκαμε, στην προηγούμενη ανάρτηση μας, γιατί, εκτός από τα κόμματα, να μην έχουν δυνατότητα προτάσεων, για αλλαγές στο Σύνταγμα, και άλλοι θεσμικοί ή κοινωνικοί φορείς (π.χ. αυτοδιοικητικοί, συνδικαλιστικοί, ακαδημαϊκοί, πολιτιστικοί κ.α. ), ενώσεις πολιτών ( π.χ. κόμματα εκτός Βουλής, όμιλοι προβληματισμού, think tanks, εταιρίες μελετών κ.α. ) ή και μεμονωμένα άτομα ( π.χ. εξέχοντες επιστήμονες ή και απλοί πολίτες ).
Η απάντηση είναι, ότι :
Βεβαίως όλοι έχουν θεωρητικά, στην Δημοκρατία μας, την δυνατότητα προτάσεων, για αλλαγές στο Σύνταγμα.
Αλλά έχει σημασία, ποιο σώμα αποφασίζει υιοθέτηση ή απόρριψη τέτοιων προτάσεων. Αυτό είναι η Βουλή, που συγκροτείται από εκλεγμένους κυρίως βουλευτές κομμάτων.
Εν τέλει, τα κόμματα, δια των εκλεγμένων βουλευτών τους, αποφασίζουν και για τις αλλαγές στον υπέρτατο νόμο του Κράτους.
Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των κομματικών ηγεσιών ( των οποίων οι βουλευτές είναι εντεταλμένοι ας κάνουν και αλλιώς, με την απειλή διαγραφής τους.. ). Η οποία πλειοψηφία μπορεί να είναι και μονοκομματική, όπως συμβαίνει στην παρούσα Βουλή. Και, αν απαιτείται “αυξημένη πλειοψηφία” στην “προτείνουσα” Βουλή, αυτό αναιρείται στην επόμενη Βουλή, που αποφασίζει τελικά. Ή και αντιστρόφως..
Άρα, μην έχουμε αυταπάτες : Τα κόμματα της Βουλής, δηλαδή οι ηγεσίες τους, αποφασίζουν τις συνταγματικές αλλαγές. Όλοι οι άλλοι απλώς φιλολογούν.
Και ο Λαός, που θα μπορούσε, με δημοψήφισμα, να έχει τον κύριο αποφασιστικό λόγο, μένει στο περιθώριο. Αφήστε που, σε δημοψήφισμα, η γνώμη των ελάχιστα και “κατάλληλα” ενημερωμένων πολιτών επηρεάζεται καταλυτικά, από τις κομματικές “γραμμές”, τα “ανεξάρτητα” ΜΜΕ, τις “ανεπίληπτες” δημοσκοπήσεις και τα λογής “διαπλεκόμενα” συμφέροντα.
Αφού λοιπόν τα κόμματα (κακώς μόνο αυτά) αποφασίζουν, ο συνταγματικός νομοθέτης ανέχθηκε (κακώς) στην πράξη την δημοκρατική στρέβλωση, να είναι και αυτά μόνο ( κακώς ), που προτείνουν.
Αυτή η στρέβλωση έγινε ανεκτή καθώς θεωρείται, ότι τα κόμματα αποτελούν δημόσιους θεσμούς, που εκπροσωπούν όλους τους πολίτες. Επειδή οι εκφραστές τους στην Βουλή εκλέγονται, ως αντιπρόσωποι των πολιτών-ψηφοφόρων τους.
Ότι δεν είναι έτσι, γίνεται καταφανές, από το ότι όλο και λιγότεροι πολίτες ψηφίζουν στις εκλογές (κοντεύει να απέχει το μισό εκλογικό σώμα). Άρα οι εκλεγμένοι βουλευτές δεν εκπροσωπούν όλους τους πολίτες. Αντιπροσωπεύουν μόνο τους ψηφοφόρους τους, άντε και τα μέλη των κομμάτων τους. Που μπορεί να είναι και μειοψηφία στην κοινωνία των πολιτών (εξού και “κυβερνήσεις μειοψηφίας”).
Τι είναι λοιπόν τα κόμματα, στα οποία έχει επιφυλαχθεί, αν είναι στην Βουλή, να αποφασίζουν, δια των εντεταλμένων βουλευτών τους, τους κανόνες του Πολιτεύματος (Σύνταγμα), να ψηφίζουν απλούς νόμους και να ελέγχουν την Εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) ?
Με αυτό το θέμα, θα ασχοληθούμε στην επόμενη ανάρτηση μας. Θέμα πολύ κρίσιμο, γιατί από την “κομματοκρατία”, που μας εξουσιάζει, εξαρτώνται τα πάντα στην ζωή μας…
* Ο Μάκης Γιομπαζολιάς είναι δημοσιογράφος και νομικός και Γενικός Γραμματέας του Ομίλου Πολιτικής Σκέψης ΑΚΤΙΔΑ
Πατήστε και δείτε τα 89 προηγούμενα άρθρα του Μάκη Γιομπαζολιά
