Με αφορμή τον τελικό κυπέλλου μεταξύ ΠΑΟΚ και ΟΦΗ

Το περίμενα το παιχνίδι ως ποδοσφαιρόφιλος με πολλή χαρά και ας μην συμμετείχε η ομάδα που παιδιόθεν υποστηρίζω. Θα είχα και έναν λόγο παραπάνω. Θα μπορούσα να υποστηρίζω κάποια ομάδα χωρίς άγχος, αν θα κερδίσει ή όχι.

Και για τις δύο ομάδες είχα από πριν συμπάθεια, για διαφορετικούς λόγους. Ήθελα να το πάρει ο ΠΑΟΚ το κύπελλο, γιατί είχε τον αιώνα ζωής του – συμβολισμός που δεν είναι μόνο αριθμητικός. Γιόρταζε και με εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη – γεμάτη κόσμο η πλατεία Αριστοτέλους και οι γύρω δρόμοι. Επίσης είχα εκεί φίλους, που θα χαίρονταν ιδιαίτερα για αυτό τον θρίαμβο της ομάδας τους και θα συμμεριζόμουν και εγώ τη δική τους χαρά.

Αλλά και για τον ΟΦΗ είχα αιτιολογίες. Ήθελα να το πάρει, γιατί ήταν αουτσάιντερ, γιατί είχε 39 χρόνια να ξαναπάρει και είναι ωραίο να ανατρέπονται τα φαβορί – ιδιαίτερα αν δεν είναι η δική σου ομάδα – και να κερδίζει η ομάδα που είναι λιγότερο δυνατή. Υπήρχε κι άλλος λόγος. Ο ΟΦΗ πήγε και πέρυσι με πολύ κόπο στον τελικό και έχασε το κύπελλο. Δεν θα ‘ταν …άδικο πάλι να ξαναπάει με τόσες δυσκολίες μια μικρότερη ομάδα και να ξαναχάσει; Τέλος, είχα πολύ καλούς φίλους, καινούργιους και παλιούς, στο Ηράκλειο και επομένως θα συμμετείχα και εγώ στη χαρά τους.

Είναι μοναδική η χαρά του ποδοσφαίρου. Έβλεπα τα στιγμιότυπα που ακολούθησαν μετά το τέλος του παιχνιδιού, όταν ο προπονητής του ΟΦΗ δεν μπορούσε να αρθρώσει στη συνέντευξη μια ολοκληρωμένη πρόταση, γιατί τα λόγια του τα πλημμύριζε το συναίσθημα. Οι δηλώσεις του έβγαιναν εκείνη τη στιγμή, ασυνάρτητα, κάτω από την μεγάλη πίεση της χαράς. Χοροπηδούσαν οι παίκτες του επάνω του την ώρα που έκανε δηλώσεις, σαν μικρά παιδιά. Κάτι απόλυτα μοναδικό. Δεν έχουμε ξαναδεί αυτή την ομορφιά!!

Θύμιζε μία φοβερή παιδικότητα αυτό, και είναι στοιχείο ανατρεπτικό στα τόσα φτιασιδωμένα πράγματα που μας δείχνει τηλεόραση. Ήταν χαρά ξεχωριστή, γιατί αυτή είναι μια απεικόνιση της πραγματικής ζωής. Δεν ήταν το ετοιματζίδικο, το ατσαλάκωτο, το δήθεν ψύχραιμο στοιχείο που κάθε φορά παρουσιάζουν οι άνθρωποι της τηλεόρασης.

Σκεπτόμουνα τι γίνεται και το τι θα γινόταν στο Ηράκλειο όλο το βράδυ. Οι εικόνες έχουν δοθεί και απ’ άλλες ανάλογες ανατρεπτικές περιπτώσεις: δρόμοι γεμάτοι κόσμο, συνθήματα, τραγούδια, βεγγαλικά, χαρά παντού.

Και είναι ωραίο να χαίρονται τέτοιες στιγμές οι ομάδες που δεν έχουν την δυνατότητα να πάρουν ακριβούς παίχτες – να μη μετράει μόνο το όνομα και το χρήμα. Να επανέλθει μία μορφή αθωότητας – αν μπορώ να το πω έτσι – στο ποδόσφαιρο όπου κάποτε έπαιζαν για τη φανέλα.

Δεν μπορώ να μην σημειώσω ότι κυκλοφορούσαν πριν από το παιχνίδι πολλές φωτογραφίες από κοινού μεταξύ φίλων του ΠΑΟΚ και του ΟΦΗ. Σκεπτόμουνα πόση ζημιά έχουν κάνει οι φανατισμοί των φιλάθλων των μεγάλων ομάδων όπου η μόνη σχέση που έχουν μεταξύ τους είναι η βία και οι σκοτωμοί.

Ονειρεύεσαι να έρθει στιγμή, που τελικά οι φίλαθλοι θα είναι και χωριστά μες στο γήπεδο αλλά και ανακατεμένοι και να μπορείς να βλέπεις φανέλες τις μιας ομάδας και της αντίπαλης δίπλα δίπλα, να είναι διάσπαρτες σαν πολύχρωμα αγριολούλουδα σε λοφοπλαγιά, και να βλέπεις άλλους να χαίρονται για το γκολ και άλλους να λυπούνται…

Γιατί έτσι είναι η ζωή, μείγμα χαράς και λύπης. Κάθε άνθρωπος έχει αυτές τις στιγμές – και είναι χρήσιμο να βλέπεις ένα γεγονός που προκαλεί δύο αντιτιθέμενα συναισθήματα. Αλλά, και το πιο σπουδαίο, να γεύεσαι τη χαρά γενικά, γιατί το ποδόσφαιρο τελικά είναι χαρά γι’ όλους, άλλοτε για τους μεν και άλλοτε για τους δε. Είναι χαρά, γιατί είναι ομαδικό άθλημα που αναπτύσσει τη συλλογικότητα και προάγει μια “χαλαρή” συνένωση ανθρώπων δημιουργώντας τη σχέση του “συν-ανήκειν”, ανεξάρτητα αν αυτό παίρνει μερικές φορές θεωρητικές αντιπαλότητες.

Η πρόκληση του ποδοσφαίρου είναι απλή. Μπορεί η χαρά που σου δίνει να μη μετασχηματίζεται σε μίσος κατά άλλων ανθρώπων, που έχουν παρόμοια επιλογή – αλλά σε άλλο χρώμα;

* Ο Νίκος Τσούλιας, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ)

Πατήστε εδώ και δείτε τα 484 προηγούμενα άρθρα του Νίκου Τσούλια