Η λέξη “τοξικότητα” κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στον Δημόσιο βίο.
Πολλοί και πολλές χτίζουν καριέρες, χρησιμοποιώντας απίστευτες εκφράσεις για τους πολιτικούς αντιπάλους, λες και δεν μπορούν να ασκήσουν κριτική και να πουν τα ίδια πράγματα με κόσμιο τρόπο.
Κοντά σε αυτούς/ές ακολουθεί και ένα κομμάτι της κοινωνίας και βλέπεις ανθρώπους να εκφράζονται με χυδαιότητα κι απανθρωπιά, μη σεβόμενοι ούτε τον θάνατο, ούτε την αρρώστια. Στα σχόλιά τους βγάζουν μίσος, μίσος, μίσος …
Κατά τη συζήτηση στη Βουλή ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην περίπτωση του υφυπουργού Γιώργου Μυλωνάκη, που νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στον Ευαγγελισμό, επιδεικνύοντας δημοσιεύματα του τύπου, τα οποία συνέδεσε με την κατάσταση της υγείας του.
Το αν τα δημοσιεύματα αυτά συνδέονται με την υγεία του, πιστεύω κανείς δεν το γνωρίζει.
Προφανώς όλοι οι λογικοί άνθρωποι κι όλοι όσοι θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι ευχόμαστε περαστικά στον Γιώργο Μυλωνάκη και γρήγορα να επιστρέψει στην οικογένειά του και στα καθήκοντά του.
Προέρχομαι και στηρίζω έναν πολιτικό χώρο, το ΠΑΣΟΚ, για τον οποίο είμαι περήφανος γιατί ποτέ στην 52χρονη ιστορία του δεν υπηρέτησε την τοξικότητα -το απέδειξε και τώρα στην ασθένεια του Μυλωνάκη– σεβόταν πάντα τους πολιτικούς αντιπάλους κι οι αντιπαραθέσεις του ήταν σε πολιτικό επίπεδο.
Ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους του 1989 -93, τότε που είχε παραπεμφθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.
Τότε, λοιπόν, όσοι είμαστε παλιότεροι θυμόμαστε πως δεν είχαν ούτε ιερό, ούτε όσιο. Χτυπούσαν τον Ανδρέα, ακόμα κι όταν χειρουργούνταν στο Χέρφιλντ κι όταν γύρισε τον παρέπεμψαν στο Ειδικό Δικαστήριο με αστήρικτες κατηγορίες, από τις οποίες αθωώθηκε. Τι φωτογραφίες της συζύγου του δημοσίευαν, τι τερατουργήματα έγραφαν δεν λέγεται. Ούτε καν την προσωπική ζωή δεν σέβονταν.
Κι η αντίδρασή του Ανδρέα;
Ουδέποτε μήνυσε εφημερίδα ή δημοσιογράφο. Υπερασπίστηκε την τιμή και την αξιοπρέπειά του με απίστευτο σθένος-παρά την αρρώστια του-κι έμεινε όρθιος και κέρδισε το 1993 στις εκλογές τους πολιτικούς αντιπάλους.
Η τοξικότητα, λοιπόν, στον δημόσιο βίο έχει ιστορία. Κι όσοι σήμερα μιλούν γι’ αυτήν, καλό είναι να κάνουν την αυτοκριτική τους, να μαζέψουν τους υπουργούς τους και να διδάξουν με το παράδειγμά τους. Δεν μπορεί π.χ. ο υπουργός υγείας να επιτίθεται στην ελληνίδα-ευρωπαία εισαγγελέα, που έχει άριστο βιογραφικό, με απίστευτους-ψευδείς χαρακτηρισμούς.
Ούτε ο Μακάριος Λαζαρίδης να μένει στη θέση του, ενώ παραδέχτηκε ότι έλεγε ψέματα επί μέρες για το πτυχίο του και την πρόσληψή του.
Είναι προφανές ότι η τοξικότητα κι η δολοφονία χαρακτήρων δεν έχουν θέση στον Δημόσιο βίο. Για το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης έχουν ευθύνη όλοι.
Την πρώτιστη, όμως, και μεγαλύτερη, όμως, ευθύνη την έχει η κυβέρνηση.
* Ο Δημήτρης Μπράτης είναι εκπαιδευτικός, τ. Προεδρεύων της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ, τ. Πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας και αιρετός στο ΚΥΣΠΕ