Για πολλά χρόνια μετά τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο και τουλάχιστον για μισό αιώνα η ανθρωπότητα ζούσε με τη γενική αίσθηση της προόδου – όχι με τη λογική ότι δεν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα (ανισότητες, φτώχεια κλπ), αλλά εκείνο που καθόριζε την πορεία της ιστορίας ήταν μια μορφή βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων με λιγότερους πολέμους, με ενίσχυση της ευημερίας και με μικρότερη απαξία στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί και ενταθεί οι εστίες του πολέμου. Υπήρχαν τοπικοί πόλεμοι κυρίως στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Τώρα υπάρχει μία γενίκευση του πολέμου, που πρέπει να μας ανησυχεί. Κανένας δεν περίμενε ότι θα ξαναδούμε μέσα σε τόση μικρή περίοδο – για την ιστορική κλίμακα – πόλεμο μέσα στην Ευρώπη. Μετά το αιματοκύλισμα, που έκανε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, είχαμε ως δεδομένο ότι θα βασίλευε η ειρήνη επί μακρόν.
Έχουμε πλέον έναν πόλεμο που διαρκεί εδώ και 4 χρόνια και κανένας δεν ξέρει πότε και ποια θα είναι η απόληξή του. Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει ανησυχία σε όλους τους λαούς της Ευρώπης και αυτό επιβαρύνει και το πολιτικό θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), γιατί, εκτός των άλλων, καταδεικνύει την αδυναμία της να παίξει σημαίνοντα ρόλο εντός της επικράτειάς της!
Τώρα έρχονται όλο και πιο καινούργιες εστίες πολέμου από τις ΗΠΑ (Κολομβία, Ιράν), που μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι και ο κύριος εκφραστής του ιμπεριαλισμού. Έχουν ανοίξει όλες τις πόρτες του θεού Άρη και ο σημερινός πρόεδρός τους έχει κηρύξει οκτώ φορές πόλεμο σε διάφορες περιοχές της Γης. Με μια κυνικότητα λοιπόν ο Τραμπ αυτοπροσδιορίζεται ως ειρηνοποιός, ότι είναι απελευθερωτής των λαών και κομιστής της δημοκρατίας και ότι αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης (sic).
Ο ουσιαστικός λόγος είναι η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής και η επιθετική ενίσχυση του Ισραήλ. Οι ΗΠΑ είναι σε παρακμή, και είναι σπασμοί της αρχής τους τέλους της παγκόσμιας κηδεμονίας τους. Βλέπουν ότι χάνουν την παγκόσμια επικυριαρχία, ότι ο κόσμος γίνεται πολυ-πολικός και αναδύονται ισχυρές δυνάμεις της περιφέρειας, που θέλουν πλέον παγκόσμιο ρόλο. Και δεν είναι μόνο εκείνες οι χώρες που έχουν ανεβάσει πολύ την οικονομική επιρροή τους στο διεθνές εμπόριο, αλλά είναι και οι άλλες χώρες του BRICS (αρχικά περιλάμβανε τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότια Αφρική και από το 2024-2025 διευρύνθηκε (BRICS+) με την Αίγυπτο, την Αιθιοπία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, την Ινδονησία) – ακόμα και η Μεγάλη Βρετανία για να αντισταθμίσει την αποχώρησή της από ΕΕ διαμόρφωσε ένα κίβδηλο αφήγημα το “Παγκόσμια Βρετανία” (Global Britain)!
Η παραβίαση των συνόρων ενός κράτους αποτελεί το μεγαλύτερο πλήγμα στην ειρήνη και στο διεθνές δίκαιο. Ο σεβασμός των εθνικών συνόρων αποτελεί τη βασική ιδέα της θέσπισης του ΟΗΕ. Κάθε επιθετικός πόλεμος υπονομεύει τη βασική παγκόσμια συμφωνία συνύπαρξης εθνών – κρατών και λαών. Όλα τα άλλα που λέγονται είναι μια φτηνή προπαγάνδα, που πλέον δεν περνάει πουθενά – ούτε και στο εσωτερικό των ΗΠΑ – παρά μόνο στην αντιδραστική πτέρυγα των οπαδών του Τραμπ (MAGA – Make America Great Again).
Ο Τραμπ διαμορφώνει κάθε φορά ένα δήθεν πλαίσιο διαλόγου, αλλά στην ουσία πρόκειται για προσχηματική κίνηση για τους αφελείς. Είχαν αποφασίσει την επίθεση κατά του Ιράν, από την προηγούμενη φορά που επιτέθηκε το Ισραήλ. Είναι δεδομένο ότι οι ΗΠΑ χάνουν κι άλλα ερείσματα σ’ όλο τον κόσμο, στους πολίτες και στους λαούς.
Αυτή είναι η πλευρά του πολέμου και της βαρβαρότητας. Η άλλη πλευρά, της Ειρήνης, που αγκαλιάζει τους πόθους των λαών, δεν μπορεί να μένει παρατηρητής. Πριν από αρκετά χρόνια υπήρχαν κινήματα Ειρήνης – προσκείμενα στην αριστερά και στην κεντροαριστερά. Είχαν σοβαρή δράση και διεθνή συνεργασία με ομόρροπα ρεύματα. Πρέπει να ξανασκεφθούμε λοιπόν αυτά τα κινήματα Ειρήνης, να μην εθιστεί ο κόσμος σε μία τηλεοπτική θέαση του πολέμου. Η Ειρήνη αφορά τους λαούς, τον άνθρωπο, την αξιοπρέπειά του, τη ζωή!
* Ο Νίκος Τσούλιας, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ)
Πατήστε εδώ και δείτε τα 475 προηγούμενα άρθρα του Νίκου Τσούλια