Η απώλεια της συναδέλφου Σοφίας Χρηστίδου, προκαλεί βαθιά συγκίνηση στην εκπαιδευτική κοινότητα.
Λειτουργεί όμως και ως αφορμή για προβληματισμό σχετικά με την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί μέσα στο σχολείο.
Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που μέχρι πριν από λίγο καιρό, θα έμοιαζαν αδιανόητες για τον χώρο της εκπαίδευσης.
Εκπαιδευτικοί που απομακρύνονται από το σχολείο και οδηγούνται δεσμίως σε αστυνομικά τμήματα. Που συλλαμβάνονται μέσα στον χώρο του σχολείου. Που οδηγούνται στο αυτόφωρο και σύρονται στα δικαστήρια με την κατηγορία της παραμέλησης ανηλίκου κατά τη διάρκεια μιας σχολικής εκδρομής. Που υβρίζονται, απαξιώνονται δημόσια και σε ορισμένες περιπτώσεις υφίστανται ακόμη και βιαιοπραγίες.
Η καθημερινότητα στο σχολείο συχνά είναι μία δυστοπία , όπου ο εκπαιδευτικός καλείται να διαχειριστεί μόνος του εντάσεις, συγκρούσεις και περιστατικά που υπερβαίνουν τον παιδαγωγικό του ρόλο.
Μια κοινωνία κουρασμένη και οργισμένη αναζητά εύκολους υπεύθυνους και συχνά τους βρίσκει στους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μετατρέπονται στους κυματοθραύστες μιας γενικευμένης αγανάκτησης.
Το σκηνικό αυτό δεν προέκυψε τυχαία.
Χτίστηκε σταδιακά μέσα από τη συστηματική οικονομική και ηθική απαξίωση του εκπαιδευτικού, αλλά και μέσα από τη συντήρηση μιας κυρίαρχης δημόσιας εικόνας που υποτιμά το έργο και τη λειτουργία του σχολείου.
Όταν η κοινωνία συνηθίζει να αντιμετωπίζει τον εκπαιδευτικό ως εύκολο στόχο, όταν η Πολιτεία δεν διασφαλίζει έμπρακτα την προστασία και την αξιοπρέπεια του λειτουργήματος, τότε ανοίγει ο δρόμος για την κανονικοποίηση της απαξίωσης.
Αυτό που ίσως δεν έχει ακόμη γίνει πλήρως αντιληπτό είναι ότι ο ευτελισμός των εκπαιδευτικών υποθηκεύει το μέλλον της παιδείας και τελικά, της ίδιας της κοινωνίας.
Η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών δεν είναι συντεχνιακό αίτημα.
Είναι ζήτημα δημοκρατίας, ποιότητας της εκπαίδευσης και προοπτικής της κοινωνίας μας
*O Ανδρέας Παπαδαντωνάκης, Φιλόλογος, Επιμορφωτής ΤΠΕ
