Η 28η Φεβρουαρίου αποτελεί μια ημερομηνία βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων. Το δυστύχημα των Τεμπών δεν είναι απλώς ένα τραγικό γεγονός του πρόσφατου παρελθόντος· είναι μια ανοιχτή πληγή για τη χώρα. Οι φράσεις «Δεν έχω οξυγόνο» και «Πάρε με όταν φτάσεις» μετατράπηκαν σε σύμβολα μιας οδύνης που ξεπέρασε τα όρια των οικογενειών των θυμάτων και άγγιξε ολόκληρη την κοινωνία.
Η απώλεια 57 ανθρώπινων ζωών με τόσο βίαιο τρόπο συγκλόνισε το πανελλήνιο. Ωστόσο, ο πόνος δεν σταμάτησε εκεί. Η διαχείριση της τραγωδίας και η πορεία της δικαστικής διερεύνησης προκάλεσαν εύλογα ερωτήματα και ενίσχυσαν το αίσθημα ανασφάλειας και δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς. Για πολλούς πολίτες, ο σεβασμός προς τους νεκρούς και η πλήρης διαλεύκανση των συνθηκών του δυστυχήματος δεν αποτέλεσαν απλώς νομική υποχρέωση της Πολιτείας, αλλά ηθικό χρέος.
Τρία χρόνια μετά, το αίτημα για δικαίωση παραμένει επίκαιρο και επιτακτικό. Οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν το αυτονόητο: τη διαφάνεια, την απόδοση ευθυνών όπου αυτές αναλογούν και την τιμωρία όσων, από αμέλεια ή άλλες αιτίες, συνέβαλαν στην τραγωδία. Παράλληλα, ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας εκφράζει την ανησυχία του για την ποιότητα της θεσμικής λειτουργίας, ιδίως ως προς την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης.
Η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς δεν γεννήθηκε αποκλειστικά από το συγκεκριμένο γεγονός, ωστόσο το δυστύχημα των Τεμπών λειτούργησε ως καταλύτης. Πολλοί πολίτες αισθάνονται ότι η Πολιτεία δεν ανταποκρίθηκε με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα και διαφάνεια, ενισχύοντας το αίσθημα ευθυνοφοβίας και αδυναμίας διαχείρισης κρίσιμων καταστάσεων που αφορούν την ανθρώπινη ζωή.
Σήμερα, η συζήτηση δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον. Όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς κλονίζεται, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται, οι θεσμοί δεν υπηρετούν με συνέπεια τον πολίτη και τη Δημοκρατία, τότε ο φόβος επανάληψης παρόμοιων τραγωδιών παραμένει ζωντανός.
Η δικαίωση των θυμάτων δεν είναι μόνο νομική διαδικασία· είναι προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και για τη διασφάλιση ότι καμία κοινωνία δεν θα χρειαστεί να ξαναπεί πως «ζει από θαύμα».
* O Γιώργος Ντούρος είναι υποψήφιος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πειραιώς είναι οικονομολόγος – διεθνολόγος και εργάζεται ως τραπεζικό στέλεχος και σύμβουλος επενδύσεων. Είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών διπλωμάτων από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και απόφοιτος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και τώρα είναι Περιφερειακός Σύμβουλος με τον Γιάννη Σγουρό στον Βόρειο Τομέα Αθηνών.
