Είπαμε, δεν είμαστε ούτε υπέρ ούτε κατά της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού.
Ακούσαμε όμως δηλώσεις της, με τις οποίες κατηγορεί την ελληνική Δικαιοσύνη, για παρανομίες.. Και ταυτόχρονα, στις ίδιες δηλώσεις, λέει, ότι ο μόνος που πρέπει να πει, αν είναι ποινικά ένοχος ο τότε υπουργός Μεταφορών ( Κ. Καραμανλής ), για την τραγωδία των Τεμπών ( ή έγκλημα, όπως θέλετε πέστε το ), δεν είναι “η Βουλή του Γεωργιάδη” αλλά μόνο η Δικαιοσύνη. Δηλαδή αυτή που ( κατά την ίδια την κ. Καρυστιανού ) κάνει παρανομίες..
Δεν φαίνονται αρκετά αντιφατικά όλα αυτά? Ή η Δικαιοσύνη κάνει παρανομίες, οπότε καλώς δεν την εμπιστευόμαστε. Ή πρέπει μόνο αυτή να πει, αν είναι ένοχος ο τότε υπουργός Κ. Καραμανλής ( και κάθε υπουργός ) οπότε ( καλώς?) την εμπιστευόμαστε. Και τα δύο μαζί, αυτά τα αντίθετα, λογικά δεν γίνονται..
Εάν, στις όποιες πολιτικές θέσεις της, η κ. Καρυστιανού, τώρα ως επικεφαλής ή εκ των επικεφαλής του αναμενόμενου νέου κόμματος, λέει τέτοια αντιφατικά, δεν θα πάει πολιτικά καλά, ούτε η ίδια ούτε το νέο κόμμα. Εάν ξεκαθαρίσει τις αντιφάσεις (και όχι μόνο για την Δικαιοσύνη, υπάρχουν και άλλα δυσκολότερα θέματα), τότε θα πάει πολιτικά καλά και η ίδια και το νέο κόμμα..
Η πραγματικότητα ποια είναι?
– Η Βουλή άμεσα και η Κυβέρνηση έμμεσα, εκλέγονται από τον λαό. Η Δικαιοσύνη δεν εκλέγεται. Οι δικαστές διορίζονται, ως δημόσιοι υπάλληλοι, εάν τα καταφέρουν στις σχετικές εξετάσεις.
Ερώτημα : Τότε, γιατί οι τρείς αυτές εξουσίες (δύο εκλεγμένες και μια διορισμένη) ορίζονται, από το Σύνταγμα, ως ισότιμες και ανεξάρτητες?
– Η ηγεσία της Βουλής εκλέγεται από την πλειοψηφία της, δηλαδή εν τέλει από τον Πρωθυπουργό. Η Κυβέρνηση ορίζεται πάλι από τον Πρωθυπουργό. Και η ηγεσία της Δικαιοσύνης, από το υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή εν τέλει πάλι από τον Πρωθυπουργό. Για ποια ανεξαρτησία μιλάμε..?
– Σημειωτέον, όσον αφορά την ηγεσία της Δικαιοσύνης, το πράγμα έχει βελτιωθεί σημαντικά, με την τελευταία συνταγματική αναθεώρηση. Οι ανώτατοι δικαστές εκλέγουν, μεταξύ τους τρείς. Και από αυτούς, το υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή ο Πρωθυπουργός, επιλέγει έναν, για Πρόεδρο σε κάθε ανώτατο δικαστήριο και έναν για εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
– Περαιτέρω βελτίωση θα ήταν, να εκλέγουν οι ανώτατοι δικαστές τον μεταξύ τους πρόεδρο και εισαγγελέα κάθε ανώτατου δικαστηρίου. Και όχι να προτείνουν τρεις. Αλλά, λέει η αντιφρονούσα άποψη, τότε θα είχαμε διορισμένη “ανεξάρτητη” εξουσία να εκλέγει την ηγεσία της και εκλεγμένες εξουσίες να δέχονται τις ηγεσίες, που εκλέγουν διορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι. Πιθανώς δε έτσι, λέει η ίδια άποψη, να φθάναμε σε “κράτος δικαστών“. Και μάλιστα μη εκλεγμένων από τον λαό. Το θέλουμε αυτό?
Σε αυτά και άλλα τέτοια ερωτήματα, καλό είναι να απαντήσουν τα κόμματα, παλαιά και νέα, κυρίως με τις προτάσεις τους, για την προσεχή συνταγματική αναθεώρηση. Και όχι απλά να πελαγοδρομούν, ζητώντας απόλυτη “ανεξαρτησία” της Δικαιοσύνης, που κατηγορούν, ότι παρανομεί..!!
Αυτά τα λέμε εμείς, που έχουμε προτείνει “αυτοδιοίκητο” της Δικαιοσύνης. Όλα όμως θέλουν περαιτέρω συζήτηση. Μεταξύ ειδικών. Οι οποίοι να μας ενημερώσουν. Και τότε να αποφασίσουμε, ακόμη και μετά από δημόσια διαβούλευση.
* Ο Μάκης Γιομπαζολιάς είναι δημοσιογράφος και νομικός και Γενικός Γραμματέας του Ομίλου Πολιτικής Σκέψης ΑΚΤΙΔΑ
Πατήστε και δείτε τα 83 προηγούμενα άρθρα του Μάκη Γιομπαζολιά